"มิตรภาพบริสุทธิ์?"
คำนี้เอ่ยออกมา
เกาฉางเหวินทนไม่ไหวมานานแล้ว พุ่งพรวดไปข้างหน้า ชี้หน้าจีปั๋วฉางด่ากราด: "ถุย! เจ้าพูดจาหลอกผีใครกัน?"
"ชายหญิงจะมีมิตรภาพบริสุทธิ์กันจริงหรือ? ข้าเห็นว่าเป็นแค่มิตรภาพริมฝีปากมากกว่า!"
จีปั๋วฉางถูกด่าหน้าเขียวทีขาวที พยายามตั้งสติ: "เกาฉางเหวิน ข้าวกินผิดได้แต่คำพูดพูดผิดไม่ได้ เจ้าอย่ามาใส่ร้ายป้ายสี ข้ากับพี่สะใภ้นั่งตรงนอนตรง..."
"ไปตายซะเถอะที่นั่งตรงนอนตรง!"
เกาฉางเหวินโกรธจัดถึงขีดสุด เขาเป็นคนถือดีไม่เกรงใจใครอยู่แล้ว ยามนี้โทสะพุ่งปรี๊ด นึกถึงความอึดอัดของเจ้ารื่อเทียนช่วงวันวาน
เขาถีบเท้าลอย เข้าใส่ท้องของจีปั๋วฉางโดยตรง!
"อ๊า!"
จีปั๋วฉางป้องกันตัวไม่ทัน ถูกเกาฉางเหวินถีบจนเซถลาไปหลายก้าว ล้มคะมำหงายท้อง ท่าทางกระจอกยับเยิน
"ลอบเกี้ยวพี่สะใภ้ สมควรถูกฟ้าผ่า เจ้ายังกล้าอวดดีอีกเรอะ?" เกาฉางเหวินได้คืบจะเอาศอก พุ่งเข้าไปจะซ้ำอีก
จีปั๋วฉางไม่เคยถูกใครกระทำย่ำยีถึงเพียงนี้ ยิ่งต่อหน้าแม่นางหลูผู้อยู่ในดวงใจและผู้คนมากมาย เขาก็ยิ่งเดือด ดิ้นรนจะสู้กลับ
"เกาฉางเหวิน! ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!"
ฉากนั้นชุลมุนวุ่นวายไปหมด
"โอ้ย! ยังกล้าสู้กลับอีกเรอะ?"
เกาฉางเหวินสู้ไปก็เอาเปรียบไม่ได้สักเท่าไร ยิ่งทำให้แค้นใจ
เขายื่นมือไปคว้าเข็มขัดเอวจีปั๋วฉาง แล้วตะโกนไปยังชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่: "ทุกท่านช่วยกันหน่อย ช่วยจับมันไว้!"
"ไอ้คนนี้เรียกจีปั๋วฉางไม่ใช่เรอะ? วันนี้เราจะปราบพยศแทนฟ้า คว้ากางเกงมันออกมาดูซิว่าเป็นอย่างที่ชื่อหรือเปล่า ถ้าเป็นแท่งเงินหุ้มตะกั่ว ดูสิว่ามันจะยังมีหน้ามาเกี้ยวพี่สะใภ้อีกไหม!"
คำพูดนี้ทำให้ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่แล้วตื่นเต้นยินดี พากันส่งเสียงเชียร์ลั่น!
"ถอดกางเกงมัน!"
"ดูซิว่าสมชื่อแค่ไหน!"
"สนับสนุนคุณชายรองเกา!"
พวกนักเลงหัวไม้หลายคนต่างรีบเข้าไปช่วยกันจับตัวจีปั๋วฉางที่กำลังดิ้นรน
จีปั๋วฉางตกใจแทบขี้แตก ตาเบิกกว้าง สุดกำลังปกป้องเข็มขัดตัวเอง: "พวกเจ้าช่างกล้า ข้าเป็นคนสกุลจี้แห่งหรงหยาง... อ๊า!"