ณ เชิงเขาชิงเหลียง เสียงอึกทึกที่ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์ ทำให้หญิงตระกูลหลูและจี้ป๋อฉางต้องสะดุ้งตื่นจากภวังค์แห่งความรักใคร่ หล่นสู่บาดาลเย็นยะเยือกในชั่วพริบตา
"ไม่ดี"
"ไม่ดีอย่างยิ่ง ไม่ดีร้อยเท่าพันเท่า!"
"หนี รีบหนี!"
จี้ป๋อฉางเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ เสียงเปลี่ยนโทนจนแทบจำไม่ได้ ไม่สนใจกิริยามารยาทอีกต่อไป จับมือหญิงตระกูลหลูแล้วลากวิ่งเข้าทางเล็กบนภูเขาที่ผู้คนบางตา
หญิงตระกูลหลูเองก็เสียสีเสียอาการ แม้ชายกระโปรงงามงันถูกกิ่งไม้ข่วนขาดก็ไม่รู้สึกตัว ในหัวว่างเปล่า เหลือเพียงความหวาดกลัวไร้ขอบเขต
สาวใช้และบ่าวรับใช้หลายคนก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่อง ล้วนตกใจจนวิญญาณแทบกระเจิง แตกกระเจิงหนีไปคนละทิศคนละทาง
"บัดซบ!"
"ปวดท้องเสียตอนวิกฤตแบบนี้ มิใช่ทำให้เสียการใหญ่หรอกหรือ ห้าร้อยตำลึงของข้าเอ๊ย!"
อีกด้านหนึ่ง
ชายขี้เกียจร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง นั่งยองๆ อยู่ในกอหญ้า กำหมัดแน่นทั้งสองข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ชั่วขณะนี้
เขาแค้นใจท้องของตัวเองที่มักจะพังตอนสำคัญเสมอ!
แต่ทว่า ในยามนี้เอง
เสียงของหญิงตระกูลหลูและจี้ป๋อเหวินก็ดังมา
"ให้ตายสิ!"
ชายขี้เกียจเบิกตากว้าง เงยหน้ามอง
วินาทีถัดมา
ใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติยินดีอย่างล้นหลาม
"จริง ๆ แล้ว ตามหาจนรองเท้าเหล็กสึกก็หาไม่เจอ ที่แท้นั่งถ่ายอยู่ก็ได้มาโดยไม่ต้องออกแรงเลย!"
"จี้ป๋อฉาง เจ้าจะหนีไปไหน?"
"ฮ่าๆ ห้าร้อยตำลึงนี้เป็นของข้าแล้ว!"
ชายขี้เกียจออกแรงหนึ่งครั้ง พุ่งพรวดออกจากกอหญ้า ราวกับเสือโคร่งลงจากเขา กั้นอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน