“ฝูโป๋ วันนี้รื่อเทียนไม่มา?”
ตลอดฤดูหนาวทั้งฤดู ไม่ว่าลมหนาวหิมะจะใหญ่เพียงใด จ้าวรื่อเทียนก็จะมาตรงเวลาที่นี่เสมอ ทะนุถนอมต้นกล้ามันหวานเหล่านี้ราวกับดูแลบุตรน้อย ความมุ่งมั่นทุ่มเทเช่นนี้ แม้แต่เกาหยางเองก็ยังต้องพยักหน้ารับในใจ
ยามนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ เขากลับขาดหายไป?
ฝูโป๋ได้ฟังจึงตอบว่า “ทูลคุณชายใหญ่ ฝั่งจวนหู่กั๋วกง... ไม่เห็นคุณชายรองจ้าวมาหรอก และก็ไม่เห็นส่งคนมาบอกกล่าวด้วย”
เกาหยางรู้สึกผิดสังเกตเล็กน้อยในใจ
ความจริงจังของจ้าวรื่อเทียนต่อการเพาะปลูกนั้น เขารู้ดี ไม่ใช่คนที่จะยอมทิ้งกลางคันแน่นอน
อยู่ ๆ ก็ไม่มา ย่อมต้องมีเหตุผล
“ฉางเหวิน เจ้าไปจวนหู่กั๋วกงสักที ถามรื่อเทียนว่าเป็นอะไรไป หากร่างกายไม่สบาย ก็เชิญหมอประจำจวนดูแลให้ดี หาก...”
เกาหยางเว้นจังหวะ “หากหู่กั๋วกงไม่ให้เขามาอีก เจ้าก็ถามให้ชัด ข้ากลับจวนไปรอเจ้า”
“ขอรับ!”
เกาฉางเหวินได้ฟังก็รีบก้าวยาวจากไป
เกาหยางลงจากเขา มุ่งหน้าไปยังจวนติ้งกั๋วกง
ราวหนึ่งชั่วยาม เกาฉางเหวินก็กลับมา ข้างหลังยังตามมาอีกสองคน คือหู่กั๋วกงจ้าวพั่วหนู และจ้าวรื่อเทียน
เพียงแต่สีหน้าของทั้งสองช่างน่าเกลียดยิ่งนัก
จ้าวพั่วหนูหนวดเคราแผ่ตั้ง ดวงตาดุจพยัคฆ์แฝงแววสังหาร ราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ
ส่วนจ้าวรื่อเทียนเดินตามหลังจ้าวพั่วหนู ก้มหน้า กำหมัดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัปยศและความแค้นเคือง
เกาหยางเห็นดังนั้นก็เดินเข้าไปรับ คารวะด้วยสองมือประสาน “เกาหยางคารวะท่านปู่จ้าว เกิดเรื่องที่เขาหมิงเฟิงแห่งเขาเฮยเฟิงนี้ ทำให้ท่านไม่พอใจหรือ? เรื่องนี้เป็นเพราะข้าน้อยคิดไม่รอบคอบ อันที่จริงมันหวานนี้...”