ในจวนซู
เซียวฉิงมีใบหน้างดงามราวกับต้องมนตร์ แต่กลับซีดเผือดด้วยความโกรธ
เห็นได้ชัดว่านางยังไม่ทันได้ตั้งสติ
นางเซียวฉิงนับว่าผ่านร้อนผ่านหนาวมาเนิ่นนาน เห็นผู้คนมามากมายเพียงใด แต่ก็ยังเป็นครั้งแรกที่ได้พบผู้คนเช่นเกาฉางเหวิน...ผู้ที่ก้าวล้ำเกินกฎเกณฑ์ฟ้าดิน
เริ่มตั้งแต่การวิเคราะห์ความหมายของชื่อนาง ต่อด้วยงานอดิเรกที่ชื่นชอบ และสุดท้ายคือการยืมเงินอย่างหน้าด้านๆ...
คนผู้นี้ ช่างไร้ซึ่งขอบเขตอย่างแท้จริง!
"ท่านขอรับ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
ท่านอาจารย์เฉินจ้องมองเซียวฉิงด้วยความงุนงง
ด้วยความสุขุมรอบคอบของเซียวฉิง กลับเกือบจะเสียท่าให้กับเรื่องนี้ เห็นได้ว่าฤทธิ์เดชของเกาฉางเหวินนั้นน่ากลัวเพียงใด แต่ก็ยิ่งทำให้ท่านอาจารย์เฉินเกิดความอยากรู้อยากใจเป็นอย่างยิ่ง
เซียวฉิงสูดลมหายใจเข้าลึก กดอารมณ์ที่ปั่นป่วนในใจลง
นางพยายามสงบสติอารมณ์ให้มากที่สุด แล้วเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นออกมา
ฮืด!
"อะไรนะ?"
ท่านอาจารย์เฉินฟังคำบอกเล่าที่แทบจะทำให้เซียวฉิงเสียสติจบลง ก็เงียบไปชั่วครู่ใหญ่ ก่อนจะลูบเคราเอ่ยขึ้นว่า "จากที่ท่านเล่ามา เกาฉางเหวินผู้นี้...หาใช่คนธรรมดาจะเทียบถึงได้ คำพูดและการกระทำของเขาที่...โลดโผน จิตใจอันช่างประหลาด นี่หาใช่เพียงคำว่าเจ้าสำราญจะครอบคลุมได้"
"การกระทำเช่นนี้ แท้จริง...เหมือนคนเสียสติ!"
แต่พูดถึงตรงนี้ ท่านอาจารย์เฉินก็เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แววตาจะฉายแววเจ้าเล่ห์อันแยบยล "แต่เรื่องนี้...อาจจะไม่ใช่เรื่องร้ายทั้งหมดก็ได้"
"ไม่ใช่เรื่องร้าย?"
เซียวฉิงเงยหน้าขวับ ดวงตางดงามยังคงเปล่งประกายความโกรธเกรี้ยว "ท่านอาจารย์ ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าเพิ่งประสบพบเจออะไรมา? นั่นคือการเชือดเฉือนวิญญาณ!"/n"ข้าน้อยเข้าใจ ท่านต้องทนรับความอยุติธรรมมามากแล้ว"