รุ่งขึ้น
ยามเช้าตรู่
เกาหยางก้าวออกจากห้อง ตอนนั้นฟ้ายังสลัวๆ
เขาสีหน้าเป็นปกติ ก้าวย่างมั่นคง เพียงแต่ที่ลำคอมีรอยแดงจางๆ ราวกับถูกอะไรกัด
“แคว้นทะเลเหนือแห่งนี้ยังไม่ทันถึงฤดูร้อน ก็มียุงแล้ว ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก!”
เกาหยางพึมพำกับตัวเอง
ด้านข้าง
เฉินเซิ่งและอู๋ก่วงพยักหน้าเป็นหางว่าว “ใช่แล้ว ๆ อีกทั้งอากาศของแคว้นทะเลเหนือก็แปรปรวนเหลือเกิน เมื่อวานตอนกลางวันพระอาทิตย์ยังเจิดจ้า พอตกค่ำก็ฝนเทลงมาอย่างหนัก”
เกาหยาง : “...”
เขาไม่สนใจทั้งสองคน ตรงไปข้างหน้า
สาวใช้โซเฟียที่เฝ้าอยู่ปลายทางเดินคำนับด้วยความเคารพ แววตาสีมรกตเปล่งประกายรอยยิ้ม
“ท่านแม่ทัพ สวัสดีตอนเช้าเพคะ”
เกาหยางพยักหน้า รีบก้าวเดินไปยังที่พำนักของตน
พอก้าวเข้าประตู เขาก็พูดกับเฉินเซิ่งทันที
“ฝนหมึก”
“ข้าจะเขียนหนังสือ ถวายไปยังฉางอัน!”
เฉินเซิ่งทำตามในทันที
เกาหยางปูลู่กระดาษจดหมายหนึ่งแผ่น ยกพู่กันจุ่มหมึก
ปลายพู่กันลอยเหนือผิวกระดาษ แต่กลับไม่ยอมวางลงเสียที
เฉินเซิ่งกับอู๋ก่วงแอบชะโงกมอง เห็นเพียงเกาหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับกำลังครุ่นคิดถ้อยคำ
เนิ่นนาน
ในที่สุดเกาหยางก็วางพู่กันลง
“ข้าพเจ้าเกาหยางคารวะฝ่าบาทด้วยความเคารพยิ่ง: ราชินีเย่คัทย่าลีนาแห่งแคว้นทะเลเหนือนำเหล่าราษฎรยอมจำนน ถวายจั่วเสียนอ๋องแห่งเผ่าซงหนู เต็มใจพิทักษ์ดินแดนเหนือชั่วนิรันดร์ ถวายความจงรักภักดีและบรรณาการ ข้าพเจ้าได้กระทำการแทนฝ่าบาทอนุญาตให้พวกเขาปกครองตนเองและติดต่อค้าขาย...”
เขียนมาถึงตรงนี้ เขาหยุดชะงัก
ปลายพู่กันลอยค้างอยู่อีกครู่ ก่อนจะเขียนต่อ
“องค์หญิงโซเฟียแห่งทะเลเหนือ วัยเยาว์ไร้เดียงสา เลื่อมใสข้าพเจ้าเป็นอย่างยิ่ง หากกล่าว... มีวาจาขอทิ้งเชื้อสายไว้”
เกาหยางเขียนมาถึงตรงนี้ มือสั่นแทบไม่ทันสังเกต
หยดหมึกซึมจาง
เกาหยางเขียนต่อ: “ข้าพเจ้าปฏิเสธด้วยถ้อยคำแข็งกร้าว แต่นางยังคะยั้นคะยอไม่เลิกรา เมื่อคืนนี้อัญเชิญข้าพเจ้าไปยังห้องพัก กล่าวว่าเพื่อปรึกษาพิชัยสงคราม แต่แท้จริง...”