สามวันต่อมา
แสงอรุณดั่งคมดาบทองคำขนาดมหึมา ฉีกผืนฟ้าทางทิศตะวันออกของทุ่งหญ้าอย่างง่ายดาย
ทหารม้าเกราะดำห้าพันนาย ยืนสงบนิ่ง
เกาหยางบังคับม้าอยู่หน้ากองทัพ สวมชุดขาวทับเกราะเบาสีดำสนิท เพียงรอยแดงเส้นนั้นที่ข้างลำคอ ภายใต้แสงอรุณช่างเด่นชัดเสียเหลือเกิน
เขายกมือ ปลายนิ้วแตะต้องตรงรอยนั้น
เจ็บแปลบเล็กน้อย
"ยุงแห่งแคว้นทะเลเหนือนี่ ช่างสุดจะทนจริงๆ ดีที่หนทางกลับชัยชนะยังอีกยาวไกล มิเช่นนั้นจะไปรายงานอย่างไรได้เล่า"
เกาหยางเอ่ยเสียงเบา
อู๋ก่วงอยู่ข้างกาย ก้มหน้ามองโกลนม้าของตน นิ่งเงียบไม่พูดจา ปลายไหล่สั่นกระเพื่อมเล็กน้อย
"เจ้าดูเหมือนจะกลั้นไว้อย่างทรมานนัก?"
เกาหยางหน้าดำคล้ำ เอ่ยอย่างไม่พอใจนัก
อู๋ก่วงจึงรีบทำหน้าตรงไปมา "ท่านอัครมหาเสนาบดี ที่กล่าวมานี้ หามีจริงไม่"
กล่าวจบประโยคนั้น
อู๋ก่วงก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะกลั้นหัวเราะพรวดออกมา
เกาหยาง: "..."
เขาหันหน้า สายตามุ่งสู่ทิศใต้ ประหนึ่งสามารถมองข้ามทุ่งหญ้าเขียวขจี ทะลุเทือกเขาต่อเนื่อง ไปตกยังเมืองฉางอันที่ตั้งตระหง่านอยู่ในห้วงความทรงจำ
จดหมายสี่ฉบับ
ฉบับหนึ่งถึงอู่จ้าว อีกสามฉบับแยกส่งถึงฉู่ชิงหลวน ซ่างกวันวานเอ๋อร์ และลวี่โหย่วหรง
ทุกฉบับล้วนเขียนว่า หนังสือเล่มนี้มีเพียงท่านผู้เดียวที่รู้
ทุกฉบับล้วนเด็ดกลีบดอกไม้เพลิงหิมะดอกเดียวกัน เอ่อ บัดนี้ดอกไม้นั้นใกล้จะโกร๋นเต็มทีแล้ว
ทุกฉบับล้วนเขียนถ้อยคำหวานแหววเสียจนเกินไป ตอนเขาลงมือเขียนเอง หน้าแก่ๆ ยังอดร้อนผ่าวไม่ได้
"แต่นางทั้งสามล้วนเป็นคนหยิ่งผยอง เป็นคนใจดี"
"ข้ากล่าวเช่นนี้ ด้วยนิสัยของนางทั้งหลาย ย่อมไม่นำออกไปอวดอ้างเป็นแน่ กลัวจะทำร้ายน้ำใจพี่น้องคนอื่นๆ"