สามวันต่อมา
แสงอรุณแรกเริ่มสาดส่อง อาภรณ์ฤดูหนาวยังคงแผ่เยือกเย็น
ขบวนเกวียนเสบียงชุดแรกเคลื่อนออกจากฉางอัน
บนถนนจูเชวี่ย เกวียนวัวและเกวียนม้าห้าพันเล่มต่อท้ายยาวเป็นแถว คดเคี้ยวเป็นทางยาวหลายสิบลี้ สุดสายตา!
เกวียนทุกเล่มบรรทุกกระสอบจนพูนแน่น ภายในเป็นข้าวฟ่างและข้าวสาลีตากแห้ง เป็นเนื้อแห้งและปลาเค็มหมักเกลือ เป็นผักแห้งและกากถั่ว
เกวียนทุกเล่มปักธงผืนเล็ก พื้นดำเข้ม ตัวอักษรทองคำสะบัดพริ้วในสายลม
ชาวบ้านสวมชุดสั้นสีเทาเหมือนกัน สองคนต่อหนึ่งเกวียน ผลัดเปลี่ยนกันเข็นลาก
ใบหน้าดำคล้ำ มือหยาบกร้าน เหล่าชายฉกรรจ์เหล่านี้ ทั้งแก่ทั้งหนุ่ม ทั้งจนทั้งรวย แต่ยามนี้สายตาของทุกคนเหมือนกัน
โกรธแค้น!
เลือดร้อน!
ทหารม้าชั้นยอดของมหาจักรวรรดิเฉียนคุ้มกันสองข้างขบวน เกราะดำหางแดง หอกยาวเรียงรายดุจป่าไม้
ราษฎรของมหาจักรวรรดิเฉียนตลอดทางพากันมารวมตัวที่สองข้างทางหลวงแน่นขนัด ชาวบ้านหิ้วตะกร้า อุ้มถุงผ้า เอาของมีค่าเพียงน้อยนิดในบ้านยัดใส่เกวียนอย่างสุดแรง
"ท่านนักรบ นี้คือไข่ไก่ที่บ้านข้าสะสมไว้ เอาไปกินระหว่างทาง!"
"ถุงนี้ขนมจั๊กจั่นเพิ่งออกจากเตาร้อน ๆ เอาไปด้วย!"
"เหล้านี่...พ่อข้าฝังไว้สิบปี ไม่ยอมดื่ม พวกท่านเอาไป พอถึงด่านเอี๋ยนเหมิน จิบหนึ่ง ฆ่าพวกป่าเถื่อนจะมีแรงขึ้น!"
ยายชราผมขาวคนหนึ่งวางตะกร้าขนมจั๊กจั่นที่สั่นเทิ้มไว้ข้างทาง แล้วพูดกับคนขับเกวียนที่ผ่านไปว่า "ลูกข้า...ชื่อจางต้าซาน สิบปีก่อนตายที่ด่านเอี๋ยนเหมิน ศพยังหาไม่พบ..."
นางน้ำตานองหน้า แต่กลับกัดฟัน:
"เหล่าท่านนักรบ ช่วยข้า...ช่วยข้าฆ่าทหารซงหนูให้มาก ๆ หน่อย..."
"ช่วยลูกข้า...แก้แค้น!"