"ครืน!"
เมื่อเอ่ยคำนี้ออกมา
สีหน้าเยี่ยนอู๋ซวงเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
ข่าวทั้งสองนี้ประหนึ่งไฟกับน้ำแข็ง กระหน่ำลงกลางใจของเยี่ยนอู๋ซวงอย่างแรง!
อภัยโทษให้กลับประเทศ?
ทั้งตระกูลถูกกวาดล้าง?
ข่าวสองเรื่องนี้มาถึงก่อนหลังแทบจะพร้อมกัน!
ความเย็นเยียบเสียดแทงใจ พลุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กระหม่อมในพริบตา เลือดในกายราวกับหยุดไหลในชั่วขณะนั้น
เขาก้มหน้าลงมองไปยังทิศทางของมหาจักรวรรดิเฉียน ราวกับเห็นใบหน้าเย็นชาเย้ยหยันของเกาหยางปรากฏอยู่ตรงหน้า
เขากำลังอยู่ในความมืด หัวเราะเยาะเขาเงียบ ๆ!
กร็อก!
เยี่ยนอู๋ซวงกำหมัดแน่น ความโกรธในใจพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างสุดขีด
คำสั่งห้ามเพิ่งออกไป ตระกูลหลัวก็ถูกเพลิงเผาผลาญทั้งตระกูล ตามด้วยหลัวเฉิงถูกจักรพรรดิหญิงแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนปล่อยตัวกลับประเทศโดยอ้างความภักดี!
จังหวะเวลาเช่นนี้ ความบังเอิญเช่นนี้... ความอาฆาตแค้นที่สูงลิ่วนี้!
"เกาหยาง อู่จ้าว!!!"
เยี่ยนอู๋ซวงตาแทบถลน กรีดร้องออกมาราวกับสัตว์ร้ายจากซอกฟัน ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและความหนาวเย็นถึงขีดสุด
ในขณะนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างเชื่อมโยงกันในความคิดของเขา กลายเป็นวงจรที่สมบูรณ์แบบ
ในที่สุดเขาก็เข้าใจถึงความโหดร้ายและแยบยลของแผนพิษนี้อย่างถ่องแท้!
นี่ไม่ใช่เพียงการฆ่าคน แต่คือการฆ่าหัวใจ!
"ฝ่าบาท กระหม่อมขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาทที่ได้แม่ทัพผู้กล้าคืนมา!"
ทหารส่งข่าวผู้นั้นกลับไม่รู้ถึงความโกรธของเยี่ยนอู๋ซวง กลับกัน เขาก้มหน้าลง กล่าวคำเยินยออีกครั้งด้วยความดีใจอย่างยิ่ง
ตามธรรมเนียมแล้ว ข่าวดีใหญ่โตเช่นนี้รีบส่งม้าเร็วมาถึง ควรจะได้รับบำเหน็จไม่น้อย!