ฟ้าสางแล้ว
เมืองฉางอัน เขตตลาดฝั่งตะวันออก
เด็กขายหนังสือพิมพ์ต่างแบกหนังสือพิมพ์วิ่งไปตามถนนใหญ่ซอยเล็ก
แต่วันนี้ มีเด็กขายหนังสือพิมพ์เพิ่มขึ้นอีกคนหนึ่ง — จางป๋อ
จางป๋อสวมเสื้อผ้าสั้นสีซีดจางจนแทบขาว แบกหนังสือพิมพ์ฉบับพิเศษของหนังสือพิมพ์จื้อเหยียนเป็นมัดใหญ่ ยืนอยู่ที่ปากถนน
เขาสูดลมหายใจลึก แล้วส่งเสียงตะโกนออกไป
"ขายหนังสือพิมพ์! ขายหนังสือพิมพ์! หนังสือพิมพ์จื้อเหยียนฉบับพิเศษ! คดีฉ้อราษฎร์บังหลวงสะเทือนฟ้าของมหาจักรวรรดิเฉียน!"
"เงินอุดหนุนสามัญชนหนึ่งล้านห้าแสนตำลึงของเสนาบดีเกา ถูกฉ้อกินไปเจ็ดส่วน!"
"ขุนนางจู้สื่อแห่งกรมพิธีการเซินโม่ที่รายงานคดีนี้ถูกฆ่าปิดปาก ทั้งครอบครัวตายยกเรือน!"
"ขายหนังสือพิมพ์! ขายหนังสือพิมพ์! รีบมาดูกันเถิด!"
เสียงของจางป๋อแหบพร่า แต่กลับตะโกนกึกก้องไปทั้งแผ่นดิน
ตึง!
คำพูดนี้ดังออกไป
ชาวฉางอันที่สัญจรไปมาต่างอึ้งงันกันทั้งหมด ตาโตกลม ราวกับได้ยินเรื่องเพ้อเจ้อใหญ่หลวงที่สุดในโลก
อะไรนะ?
เงินอุดหนุนบุตรชาวบ้านหนึ่งล้านห้าแสนตำลึงของอัครมหาเสนาบดีเกา ถูกฉ้อกินไปเจ็ดส่วน?
แม้แต่ขุนนางที่รายงานเรื่องนี้ ยังถูกฆ่าปิดปากทั้งครอบครัว?
นักปราชญ์ชายหนุ่มในชุดฉางซานสีครามเดินผ่านมา พอได้ยินเสียงของจางป๋อก็รีบเดินเข้ามาทันที
"ท่านลุง ขอหนึ่งฉบับ ราคาเท่าไร?"
ว่าแล้ว
นักปราชญ์ก็คลายถุงเงินที่เอวออกมา ตั้งใจจะหยิบเงินจ่าย
จางป๋อยิ้มจนเห็นฟันเหลืองใหญ่ ส่งหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับมาให้ พร้อมพูดยิ้ม ๆ
"ท่านท่าน ไม่ต้องจ่ายเงิน"
"ขอเพียงความเป็นธรรมหนึ่งฉบับเท่านั้น!"
นักปราชญ์อึ้งงัน แล้วรับหนังสือพิมพ์มาทั้งมือ
เขากวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเนื้อหาบนนั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป