"ขอรับ!"
เฉินเซิ่งรับคำ
จากนั้น เฉินเซิ่งและลวี่หลัวก็ปฏิบัติตามคำสั่งของเกาหยาง มุ่งตรงไปยังหญิงวัยกลางคนที่อุ้มทารกในผ้าห่อตัว
เฉินเซิ่งสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า
เขาเข้าไปหาหญิงวัยกลางคน สูดลมหายใจลึกแล้วเอ่ยว่า "คุณชายให้ข้ามาแจ้งว่า บัดนี้ท่านมีทางเลือกสองทาง"
"ทางแรก มอบเงินสามสิบตำลึงให้ท่าน ท่านจงหาที่ปลอดภัยด้วยตนเอง ระวังพวกขอทานในเมืองและผู้ไม่หวังดี จากนั้นพวกเราจะจากไป!"
"ทางที่สอง ทำตามที่คุณชายของข้าบอก วางแผนหนึ่ง บุตรของท่านจะได้รับการรักษาจากหมอที่เก่งกาจที่สุด โดยไม่ต้องกังวลค่ารักษา และความปลอดภัยจะได้รับการคุ้มครองสูงสุด"
"บัดนี้ทางเลือกเป็นของท่าน ตัดสินใจเองเถิด"
เฉินเซิ่งล้วงเงินสามสิบตำลึงออกมาจากอกเสื้อ จ้องมองหญิงวัยกลางคนและทารกในผ้าที่นอนนิ่งหลับตาไม่ไหวติง
ทางเลือกตกอยู่กับนางเอง
นางฉายแววลังเลใจ เพราะเงินสามสิบตำลึงนั้นมากมายเกินคาดสำหรับนาง ยิ่งรวมกับที่ลวี่หลัวมอบให้ก่อนหน้านี้ยิ่งนับว่าเป็นจำนวนมหาศาล
ช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก!
ทว่าคำของเฉินเซิ่งก็มีเหตุผล โรคร้ายของบุตรมิอาจรักษาหายได้ในวันสองวัน อีกทั้งนางก็สังเกตเห็นแววตาอันเร่าร้อนของขอทานบางคน
และบุตรของนางก็ป่วยเป็นโรคประหลาด จำต้องพบหมอผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงสุด ถึงขั้นเมื่อก่อนนางแทบสิ้นหวัง เพียงลองคุกเข่าอยู่บนถนนที่คนพลุกพล่านด้วยความคิดลองเสี่ยงดู