“เจ้าคือคุณชายรองแห่งจวนติ้งกั๋วกง เกาฉางเหวิน ใช่หรือไม่”
ผู้นำคนดำสวมหน้ากาก แววตาเย็นชาไร้ความปรานี กวาดสายตามองเกาฉางเหวินแล้วถามขึ้น
เกาฉางเหวินส่ายหน้าปฏิเสธรวดเร็ว
“มิใช่!”
“ข้าน้อยไม่ใช่”
“ไม่ใช่?”
ชายคนดำแทบพลาดท่าล้มลง ใบหน้าเขียวคล้ำไปทั้งหน้า
เกาฉางเหวินทำหน้าเศร้าโศกคับแค้น “ข้าน้อยชื่อเหวินชางเกา อาศัยอยู่ริมน้ำในเมืองฉางอัน ในบ้านมีทั้งเรือนและไร่นา ใช้ชีวิตอย่างรื่นรมย์ไร้ขอบเขต ใครจะรู้ว่าชายผู้ชื่อเกาฉางเหวินนั่น กลับเหี้ยมโหดไร้เหตุผล อาศัยอำนาจของพี่ชายที่ไม่เห็นฟ้าอยู่ในสายตา ชิงภรรยาและไร่นาของข้าน้อยไป”
“คุณตาของข้าน้อยเข้าไปเจรจาธรรมกับมัน กลับถูกมันเอาไม้ทีเดียวตบให้แบนคาที่”
“คุณย่าของข้าน้อยว่ามันกดขี่คน กลับถูกมันจับเข้าไปในจวนกั๋วกง ถูกระรานซ้ำแล้วซ้ำอีกนับพันหน พันหนเลย!”
พูดจบ
เกาฉางเหวินประสานมือคารวะทันที
“ขอลา!”
ชายหนุ่มหันตัวกลับทันที ตั้งใจจะหลบหนี
คนดำทั้งหลาย: “……”
แต่เพียงวินาทีถัดมา
ฝีเท้าของเกาฉางเหวินก็แข็งค้างทันที
เพราะเบื้องหลังของเขา มีเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นอย่างชัดเจน
“ปากว่าได้เพรียวเป็นสำนวน คุณชายเการองท่านจะเข้าสอบเลือกขุนนางหกสาขาหรือ?”
คนดำเบื้องหลังขมวดปากกระตุก กล่าวขึ้นโดยตรง
ไอ้สวรรค์!
ใจเกาฉางเหวินตกฮือทันที
เรื่องยุ่งแล้ว!
คนดำทั้งสองฝ่ายตั้งแนวประสานปีกเข้าโอบล้อมเขาจากหน้าหลัง
ไม่สู้รอดแน่!
“คุณชายรองโปรดอย่าตกใจ พวกเราล้วนเป็นฝีมือชั้นแนวหน้า พวกโจรเหล่านี้ย่อมเข้าใกล้ตัวคุณชายรองไม่ได้ในระยะหนึ่งจั่ว!”
ขณะนั้น องครักษ์สองคนเบื้องหลังเกาฉางเหวินก้าวออกมาทันที