“ข้อความลือลั่วของท่านผัวนี่แม้จะไม่จริง แต่พลังการแพร่กระจายกลับเต็มเปี่ยมสุดกู่ ครั้งนี้พวกเขาจะได้แต่อ้าปากค้าง อธิบายไม่ได้แน่แล้ว”
“ก็เป็นเช่นนั้นแหละ” เกาหยางขยับเคลื่อนเส้นเอ็นกล้ามเนื้อเล่น แล้วนอนกลับลงบนแท่นตัวนวม “นี่เองที่เขียนว่าโคลนเหลืองหล่นลงไปในกางเกง ไม่ใช่ขีดก็เป็นขีด”
ฉู่ชิงหลวนเบ้ปากเบา ๆ แล้วตำหนิว่า “ต่อหน้าจุนจุน ท่านผัวก็ยังพูดถ้อยคำหยาบคายเช่นนี้ได้”
แต่จุนจุนกลับไม่ยอมเสียดาย “พ่อ! เรื่องยังไม่จบเลย! ซุนหวู่คงถูกกดขังอยู่ใต้ภูเขาห้านิ้วมือ แล้วต่อมาเป็นอย่างไร?”
“ต่อมาเหรอ……” เกาหยางโอบลูกสาวกลับเข้าอ้อมอก แล้วล้างคอเสียงใหม่ “ต่อมาผ่านไป 500 ปี มีพระธรรมจาริกจากแดนตะวันออกมหาจักรวรรดิเฉียน มุ่งหน้าไปยังชมพูทวีปทางทิศตะวันตกเพื่อแสวงหาพระไตรปิฎก เมื่อผ่านภูเขาห้านิ้วมือ ก็ได้ยินเสียงร้องขอช่วยเหลือจากใต้เขา เมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ปรากฏว่าเป็นลิงผู้นั้นเองที่ถูกกดขังมานานถึง 500 ปี……”
จุนจุนฟังจนหลงใหล ดวงตากลมโตกะพริบไม่หยุด “แล้วพระธรรมช่วยลิงออกมาได้หรือไม่?”
“ช่วยออกมาแล้ว”
“แต่มีเงื่อนไขอยู่หนึ่งประการ — ลิงต้องขอพระธรรมเป็นครู และคุ้มกันเส้นทางไปยังชมพูทวีปตะวันตก”
“แล้วลิงยอมไหม?”
“ยอม”
จุนจุนดีใจตบมือน้อย ๆ “ดีจัง! ลิงไม่ต้องถูกกดขังใต้เขาแล้ว!”
“แต่พระธรรมเป็นห่วงว่าลิงจะไม่เชื่อฟัง จึงสวมวงแหวนทองรัดศีรษะให้เขา เมื่อใดลิงไม่เชื่อฟัง พระธรรมจะสวดคาถารัดศีรษะ แล้ววงแหวนนั้นจะค่อย ๆ รัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาเจ็บปวดกลิ้งไปมาทั้งพื้นดิน……”