ณ มหาจักรวรรดิเฉียน
เมืองฉางอัน
พญาอินทรีตนหนึ่งทะยานปีกบินสูง ลัดฟ้าเหนือเมืองฉางอัน ปีกอันแข็งแกร่งตัดผ่านแสงตะวันสีทองอร่าม เมื่อมองลงมาจากมุมมองของมันแล้ว มีแต่ความรู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง
หนึ่งร้อยแปดเขตในฉางอันแผ่กว้างราวกับกระดานหมากรุก ทั่วทุกหนแห่งเต็มไปด้วยประชาชนของมหาจักรวรรดิเฉียน
พวกเขาแน่นขนัดประหนึ่งมดที่หลั่งไหลออกมาจากรัง มุ่งหน้าสู่ทุกสารทิศ น่าตื่นตะลึงยิ่งนัก
กล่าวโดยไม่เกินจริงเลยว่า ฉางอันในวันนี้คึกคักยิ่งกว่าช่วงวันปีใหม่เสียอีก
และทั้งหมดนี้ เพียงเพราะข่าวเดียว — เกาหยางนำทัพใหญ่ในบังคับ หวนคืนสู่เมืองหลวงอย่างผู้พิชิต!
ในช่วงเวลานี้ หกรัฐใต้หล้าต่างปั่นป่วนไปหมด นับประสาอะไรกับฉางอันแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน
ข่าวแล้วข่าวเล่าต่อเนื่องกัน ดั่งเสียงฟ้าคำรามกึกก้อง สะเทือนไปทั้งเมืองฉางอัน
เกาหยางรบชนะสองครั้งสองครา บุกทะลวงแผ่นดินแม่น้ำได้อีกครั้ง!
ยึดได้รูปเคารพทองคำสำหรับบวงสรวงสวรรค์ของซงหนู!
ผู้นำใหญ่ที่สุดสองแห่งในแผ่นดินแม่น้ำ คนหนึ่งสิ้นชีพ อีกคนนำไพร่พลเจ็ดหมื่นใต้บังคับยอมจำนน!
แผ่นดินแม่น้ำเปลี่ยนผู้ครอบครอง!
แม้แคว้นเยี่ยนจะไร้จรรยาบรรณ ร่วมมือกับผู้นำทั้งสองของซงหนูเข้าโจมตีกะทันหัน แต่ก็ยังถูกทัพมหาจักรวรรดิเฉียนบดขยี้ สังหารจนสิ้นซาก
ชัยชนะอันยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนครั้งนี้ จุดไฟลุกโชนไปทั่วทั้งมหาจักรวรรดิเฉียน
ด้วยเหตุนี้ เมื่อข่าวการกลับมาของเกาหยางแพร่สะพัดออกไป ราษฎรฉางอันจึงมารวมตัวกันโดยมิได้นัดหมาย เพื่อต้อนรับเกาหยางเข้าเมือง
“……”
เมืองฉางอัน
หน้าประตูเมือง
อู่จ้าวทรงฉลองพระองค์คลุมมังกรสีเหลืองทอง ประสานพระหัตถ์ไว้ด้านหลัง ประทับยืนอยู่หน้าสุด รอบพระวรกายแผ่กลิ่นอายแห่งอำนาจอันเข้มแข็ง
บนพระพักตร์ซึ่งสง่างามอยู่เสมอนั้น หาได้ยากที่จะมีรอยยิ้มแต้มอยู่ เห็นได้ชัดว่าทรงมีพระราชหฤทัยอันเบิกบานยิ่ง