เปรี้ยง!
ชั่วพริบตาเดียว ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางทะเลทรายโกบี
ลวี่เจิ้นเบิกตากว้าง ดาบในมือของจ้าวพั่วหนูหลุดร่วงลงกับพื้นด้วยเสียงดังครืน พลทหารและนายทัพที่อยู่โดยรอบล้วนตะลึงงันอยู่กับที่
เขาหลงจู๋ซัว…
เกาหยางคิดจะบุกไปถึงเขาหลงจู๋ซัวงั้นรึ?!
พวกเขาคิดว่ากองทัพของตนช่างห้าวหาญนักแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเกาหยางจะกล้าหาญยิ่งกว่าพวกเขาอีก!
สังหารพลแปดหมื่นของฝ่ายเสี้ยวเสียนอ๋อง!
และยังจะบุกไปถึงเขาหลงจู๋ซัวของชนซงหนูอีก!
เกาเทียนหลงก็ตะลึงไปชั่วขณะ
“ไอ้หนูบ้านี่…”
สามลมหายใจผ่านไป จอมทัพเฒ่าผู้ผ่านศึกมานับร้อย คลุกคลีกับความตายมาเนิ่นนาน ก็เงยหน้าหัวเราะร่าอย่างกึกก้อง
“ฮ่าฮ่าฮ่า!!”
“ดี! ดี! ดี!”
เสียงหัวเราะของเกาเทียนหลงแหบห้าว ดั่งมังกรเฒ่าสำนาถสายลม ก้องกังวานไปทั่วทะเลทรายโกบี
“ปิดผนึกหลงจู๋ซัว!”
“มีหลานชายเช่นนี้ ชาตินี้ข้า—คุ้มแล้ว!!!”
ยามนั้น ทหารส่งข่าวกล่าวต่อไปว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีเกายังกล่าวอีกว่า ท่านจะไปยังยอดเขาหลางจวี่ซวี่ จัดพิธีบวงสรวงสวรรค์อันยิ่งใหญ่ของมหาจักรวรรดิเฉียนแทนฝ่าบาท ให้ธงมังกรของมหาจักรวรรดิเฉียนปักอยู่บนยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ตลอดกาล!”
เกาเทียนหลงพยักหน้า รอยยิ้มเปี่ยมด้วยความปีติยินดี “สมควรแล้วที่ทำเช่นนี้”
เขาหันไปทางบาเท่อร์เอ่อร์
บาเท่อร์เอ่อร์ในยามนี้ แข็งทื่อไปหมดสิ้นแล้ว
เขาถลึงตาแน่น ริมฝีปากสั่นเทา ท่าทีเย่อหยิ่งเมื่อครู่พลันสาบสูญ ราวกับวิญญาณถูกชิงไป
เขาหลงจู๋ซัว…
นั่นคือภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของชนซงหนู… สถานที่บวงสรวงสวรรค์ของทั่นฉานหยูผู้ยิ่งใหญ่ทุกยุคทุกสมัย สัญลักษณ์สูงสุดในใจของชาวทุ่งหญ้า…