และในขณะนั้นเอง
ตึง!
พร้อมกับเสียงระฆังที่ดังกังวานแหลมเล็ดลอดออกมาจากภายในสนามสอบ
วินาทีถัดมา
เสียงร่ำไห้ เสียงครวญคราง เสียงสาปส่งที่ถูกกดขี่มาช้านานภายในสนามสอบ ก็พุ่งทะลักออกมาราวกับน้ำที่เปิดประตูระลอก
"เก็บกระดาษคำตอบแล้ว!"
"ไม่สอบแล้ว!"
"ข้าน้องไม่มีวันมาสอบอีกแล้ว!"
"เกาหยาง! คืนไก่กับกระต่ายมา!"
"พี่ไก่เอ๋ย ท้ายสุดแล้วท่านก็ช่วยข้าน้องไม่ได้สักที!"
"ฮ่าฮ่า เผือกมันต้องผสมข้ามสายพันธุ์! เผือกมันมันก็ต้องผสมข้ามสายพันธุ์จริง ๆ!"
"การผสมข้ามพันธุ์คืออะไรกันแน่?"
"หกทัพหกขั้นไม่เหลือทางรอด แถมยังต้องพิสูจน์ว่าไม่มีทางรอด!"
"ราชันย์แห่งความตาย! จะออกโจทย์ก็ออกมาให้มันดี ๆ หน่อยสิ บัดซบ!"
ประตูใหญ่ของสนามสอบเปิดออกอย่างเชื่องช้า
นักเรียนผู้เข้าสอบออกมาเป็นระลอก ๆ
เมื่อวานสาขาคัมภีร์ปล่อยผู้เข้าสอบออกจากห้อง เสียงร่ำไห้มาถึงก่อน
วันนี้ห้าสาขาปล่อยผู้เข้าสอบออกจากห้อง กลับกลายเป็นการระรานของปีศาจนับไม่ถ้วน
บัณฑิตแห่งสาขาคำนวณตาลายเลี่ยน บ้างกอดลูกสือไว้แน่น บ้างเปล่งเสียงนับจำนวนที่พักเจ็ดแห่งไม่หยุด บ้างก็จ้องเลื่อนลอยเปล่าเปลี่ยวพึมพำกับตัวเอง
"นายพลมังกรเขียววางไว้ตรงนี้ไม่ได้"
"นายกองเสือขาวก็วางไว้ตรงนั้นไม่ได้"
"หกแถวหกหลัก"
"ไม่มีคำตอบ"
"พิสูจน์"
"นี่จะให้พิสูจน์ยังไงกัน..."
ผู้เข้าสอบสาขาการแพทย์หน้าซีดขาวราวกระดาษ เหมือนเพิ่งปีนขึ้นมาจากประตูแดนผี
"ผ่าตัดท้อง..."
"สัญชาตญาณของจุลชีวิน..."
"การกักกันโรคระบาด..."
"ข้าน้องเป็นแค่หมอหาเลี้ยงชีพ ไม่ใช่เทพมัจจุราช!"
สาขาการเกษตรยิ่งแย่กว่า
ผู้เข้าสอบคนหนึ่งกอดกระจาดสอบนั่งยองอยู่ที่มุมกำแพง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงพื้น