โฮม!
ถ้อยคำนี้ตกลงมา
บรรดาผู้อยู่ในโถงข้างต่างอึ้งงันไปพร้อมกัน
เจิ้งเสวียนหลิงแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นทันที
"ท่านอ๋องเกา?"
"สำเนาข้อสอบนี้ ท่านว่าไม่ดีหรือ?"
ซุนปั๋วเหวินก็พลันเอ่ยขึ้น "ท่านอ๋องเกา สำเนาข้อสอบนี้แทบไม่มีที่ติเสียแล้ว"
"แม้เช่นนี้ ยังไม่สมควรจะกำหนดตำแหน่งเยี่ยมสุดของมิ้งจิงไว้ก่อนเลยหรือ?"
เกาหยางพิงเก้าอี้ข้างหลังอย่างเชื่อมช้า แล้วเอ่ยขึ้น "ก็ด้วยเพราะมันช่างเหมือนเยี่ยมสุดของมิ้งจิงเกินไปนัก ข้าจึงยังกำหนดไม่ได้"
ทุกคน: "?"
นี่มันวาจาอย่างไร?
เหมือนเยี่ยมสุดนัก จึงยังไม่กำหนด?
เกาหยางเหลือบมองสำเนาข้อสอบนั้นแวบหนึ่ง แล้วกล่าวอย่างเย็นชา "สำเนานี้ดีเยี่ยมจริง ดีเสียจนผู้ใดอ่านก็หาที่ติมิได้แม้แต่ครึ่งข้อ"
"ธนาคารหลวง ผู้นั้นให้ราชสำนักต้องรักษาคำพูด ที่ดินพุทธศาสนา ผู้นั้นให้ราชสำนักกำจัดพระอธรรม แต่มิกระทบกระทั่งชาวพุทธ การคัดเลือกข้าราชการหกสาขา ผู้นั้นให้ขุนนางอักษรกับผู้ชำนาญเฉพาะทางคอยกันเอง ยึดถือหนทางถ่วงดุล"
"การผนวกที่ดิน ผู้นั้นว่าควรตรวจ แต่ห้ามสะเทือนฟ้าใต้พลันทันที"
"ราษฎรเป็นใหญ่และอำนาจกษัตริย์ ผู้นั้นว่าราษฎรเป็นใหญ่มิได้ลดบารมีกษัตริย์ กษัตริย์ทรงศักดิ์สูงมิได้เบียดเบียนราษฎร"
เมื่อทุกคนได้ยิน ต่างหน้างงงวย
เกาหยางเอ่ยต่อ "ทุกประโยคถูกต้อง ทุกประโยคมั่นคง ทุกประโยคฟังแล้วชวนสบายใจทั้งนั้น"
เจิ้งเสวียนหลิงขมวดคิ้ว
"ท่านอ๋องเกา แท้จริงนี่มิใช่สิ่งดีหรือ?"
"ย่อมดีแน่นอน"
เกาหยางพยักหน้า "ข้าจึงว่าให้ดูต่ออีกสักหน่อย"
"หากภายหลังไม่มีสำเนาใดดีกว่านี้ สำเนานี้ย่อมเป็นอันดับหนึ่ง"
"ทว่าหากมีสำเนาที่มิได้ทำให้อ่านแล้วสบายใจ หากทำให้ผู้อ่านนอนไม่หลับเสียบ้าง ก็ย่อมเป็นอีกเรื่องหนึ่ง"
ฮึม!
โถงข้างพลันเงียบสงบ
ดวงตาหงส์ของอู่จ้าวเบืองลงเล็กน้อย
นางเข้าใจแล้ว
เกาหยางมิได้กล่าวว่าสำเนานี้เลว หากแต่มันขี้ขลาดเกินไป และเพียงแต่แสวงความมั่นคงเกินไป
ยิ่งแสวงความมั่นคงเกินไป ย่อมยากจะสำเร็จเป็นกลางวันแสก ๆ!
ยิ่งไปกว่านี้ นี่ยังเป็นการสอบหกสาขาครั้งแรกของมหาจักรวรรดิเฉียน หากยังเพียงแสวงความมั่นคงอยู่ร่ำไป การสอบหกสาขานี้จะมาจากไหน?