แผ่นดินแม่น้ำ
บนทุ่งหญ้า
“สังหาร!”
“คำสั่งใต้เท้าเกา ผู้ยอมจำนนไม่ฆ่า ผู้ดื้อดึงขัดขืนล้วนประหาร!”
“สังหาร!”
“คำสั่งใต้เท้าเกา ผู้ยอมจำนนไม่ฆ่า ผู้ดื้อดึงขัดขืนล้วนประหาร!”
ทหารม้ามหาจักรวรรดิเฉียนควบม้าตะบึงไปตลอดทาง เกือกม้าเหยียบย่ำทุ่งหญ้า แผ่นดินสะเทือนสะท้าน เกิดเสียงอึกทึกกึกก้องฟ้า
ทุกที่ที่ไปถึง ซงหนูล้วนแตกพ่ายหนี ไม่มีแม้ครึ่งเสี้ยวของการต่อต้าน
“หนี! มหาจักรวรรดิเฉียนมิอาจต้านทาน ทุกท่านเร่งหนีเอาชีวิตรอด!”
“แม่ข้า ทหารมหาจักรวรรดิเฉียนนี่ก็ดุร้ายเกินไปแล้ว ต้าฉานอวี๋ไยต้องยั่วยุราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนด้วยเล่า มิเช่นนั้นพวกข้าจะมีภัยร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร?!”
“การกระทำของต้าฉานอวี๋ กลับต้องให้พวกข้ามาจ่ายหนี้ ช่างอยุติธรรมยิ่ง!”
“ใช่แล้ว! อ๋องหลางหยาก็หนีไปแล้ว อ๋องเจิ้นเยว่ก็หนีไปแล้ว แล้วพวกข้าจะทำอย่างไร?”
“เร่งหนีเอาชีวิตรอด หนีไปให้ไกลที่สุด!”
ชั่วขณะนั้น ทั่วแผ่นดินแม่น้ำเต็มไปด้วยคำพูดเช่นนี้ เกาหยางในสายตาของพวกเขา ได้กลายร่างเป็นเทพมัจจุราชที่แท้จริง สามารถทำให้เด็กน้อยชาวซงหนูหยุดร้องไห้กลางดึกได้!
นับตั้งแต่ศึกครั้งนั้น เกาหยางมีคำสั่งไล่ล่าสังหารซงหนูเป็นระยะทางร้อยลี้ ช่วงเวลาหนึ่งสังหารชาวซงหนูจนเสียกระบวนมนุษย์และม้า อีกทั้งยังตัดศีรษะชาวซงหนูได้อีกกว่าเจ็ดพันคน จึงได้กลับมาโดยชัยชนะอันยิ่งใหญ่
แต่นี่ยังไม่จบ!
หลังจากพักฟื้นหนึ่งคืน เกาหยางก็รวมพลกับลวี่เจิ้น รุกฆาตสังหารไปข้างหน้าต่อไป
ทุกที่ที่ไปถึง ซงหนูล้วนแต่เสียงร่ำไห้สะท้านปฐพี ทุกตารางนิ้วไร้ชีวิต!
ณ ขณะนี้
มหาจักรวรรดิเฉียนเพิ่งกวาดล้างเผ่าซงหนูหนึ่งเผ่า กำลังพักฟื้น