"คุณชายใหญ่ องค์ชายใหญ่แห่งรัฐจ้าวส่งคนมานำใบกู้เงินมาให้ บอกว่าตอนนี้ไม่มีเงินติดตัวจริง ๆ จึงขอติดค้างไว้ก่อน แต่หากคุณชายใหญ่ยินดีช่วยดันราคาผ้าจ่าวเกาให้สูงขึ้น เงินจำนวนนี้จะต้องส่งคนนำมาให้อย่างแน่นอน!"
กล่าวพลาง ฝูโป๋ก็ยื่นใบกู้เงินในมือส่งให้
เกาหยางกวาดตามองผ่าน ๆ ก็เห็นเป็นใบกู้เงินธรรมดาแผ่นหนึ่ง ด้านบนเขียนชื่อของจ้าวอวี้เหิงและมีรอยนิ้วมือประทับไว้ ระบุว่าติดค้างเกาหยางเป็นเงินสามหมื่นตำลึง
เกาหยางยกยิ้มมุมปากพลางส่งเสียง "โอ้โหโอ้โห*" "องค์ชายใหญ่แห่งรัฐจ้าวนี่ฉลาดขึ้นจริง ๆ นี่ต้องเห็นผลก่อนถึงยอมจ่ายเงินงั้นรึ?"
*[โอ้โหโอ้โห - เสียงอุทานแสดงความทึ่งหรือขบขัน]
"โอ้โหโอ้โห!"
"แต่ก็ถึงเวลาแล้วล่ะ รัฐจ้าวอยู่ติดกับมหาจักรวรรดิเฉียน หากไม่โค่นมันลงย่อมเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงต่อมหาจักรวรรดิเฉียน หลัวเอ๋อร์* มาช่วยข้าเปลี่ยนอาภรณ์ ข้าจะเข้าวังเข้าเฝ้าฝ่าบาท!"
*[หลัวเอ๋อร์ - ชื่อสาวใช้]
เกาหยางยืดตัวบิดขี้เกียจ สีหน้าเกียจคร้าน
ช่วงนี้ชีวิตน้อย ๆ ของเขาช่างสบายดี เกาฉางเหวินหลังจากถูกสั่งสอนไปยกหนึ่งก็หันไปทุ่มเทศึกษาวิจัยยาสัตว์สำหรับรักษาแม่สุกรที่เป็นหมัน
สถานอาบอบนวดหมายเลขหนึ่งหลวงก็กำลังก่อสร้างอย่างคึกคัก ดึงดูดความสงสัยใคร่รู้ของชาวฉางอันและคุณชายทั้งหลาย
เพราะสถานอาบอบนวดข้างวังหลวงแถมยังมีทีท่ายิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ตัวตนของผู้อยู่เบื้องหลังย่อมนึกภาพออก
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ในฐานะนางกำนัลข้างกายอู่จ้าว เวลาว่างน้อยเกินไป ทำให้เกาหยางยังไม่ได้สมหวัง แต่มู่เซวียเหยาเพราะแรงเร่งของจ้าวอวี้เหิงถึงขั้นใช้ไม้ตายทุกอย่างงัดออกมา