เปรี๊ยง!
วาจานี้เอ่ยออกมา
อู่ป๋อทั้งตัวราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะ สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ยามนี้
เขาจึงเข้าใจถึงความโหดร้ายของแผนการนี้อย่างถ่องแท้
พิษ!
ช่างพิษเหลือเกิน!
“ชุยซิงเหอผู้นี้กลับมีความสามารถถึงเพียงนี้ ทั้งแผ่นดินล้วนดูแคลนเขาเสียแล้ว นี่มันไม่ร้องก็แล้วไป ครั้นร้องขึ้นมากลับสะเทือนเลื่อนลั่น!”
“ไอ้ชาติหมานี่ กลับซ่อนตัวลึกถึงเพียงนี้!”
“เสด็จพ่อ เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี?”
อู่ป๋อตาแดงก่ำ
เห็นได้ชัดว่า เรื่องนี้มิได้เกี่ยวข้องเพียงตัวเขาเพียงผู้เดียว หากแต่เกี่ยวข้องถึงเส้นเลือดใหญ่ของบรรดาอ๋องชายแดนทั้งแผ่นดิน!
“จะทำอย่างไรหรือ?” อู่หรงส่งเสียงเย็นชา
“คำสั่งสลายอำนาจอ๋องนี้ หามีแผนใดจะทำลายได้!”
“ข้ามิคิดไม่ถึงว่า ชุยซิงเหอผู้นี้จะโหดร้ายถึงเพียงนี้ ซ่อนตัวลึกถึงเพียงนี้ หากรู้แต่แรก คงควรเข้าใกล้ชิดเสียตั้งนาน!”
“อะไรนะ?”
อู่ป๋อตะลึงงัน
คำสั่งสลายอำนาจอ๋องนี้ แม้แต่อู่หรงก็ยังหาทางแก้มิได้
อู่หรงส่ายหน้า หลับตาลง
คำสั่งสลายอำนาจอ๋องนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกน่าสะพรึง
แม้ด้วยสติปัญญาอันลุ่มลึกของเขา ก็ยังหาช่องทางแก้มิได้แม้เสี้ยวหนึ่ง
แผนเปิดเผยที่แท้จริง คือต่อให้มองทะลุ ก็ไร้เรี่ยวแรงจะทำลายเกมนี้
นี่คือ...แผนเปิดเผยที่แท้จริง!
อู่ป๋อกัดฟันแน่น ชำเลืองมองซ้ายขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดแล้ว จึงเอ่ยปากว่า “เสด็จพ่อ ลูกมีแผนหนึ่ง”
อู่หรงได้ยินดังนั้น ก็เบิกตาขึ้นทันที
“โอ้?”
“แผนอะไรเล่า?”
อู่ป๋อสายตาพลันแข็งกร้าว เอ่ยว่า “เมื่อฝ่าบาทมิทรงเมตตา ปรารถนาจะสลายอำนาจ ต้องการเอาชีวิตอ๋องทั้งแผ่นดิน เช่นนั้นเสด็จพ่อไม่ร่วมมือกับอ๋องทั้งแผ่นดิน อาศัยข้ออ้างขจัดขุนนางทรยศ ชำระล้างผู้ชั่วร้ายรอบข้าง บุกเข้านครฉางอันเล่าหรือ!”