หลี่เฉิงเย่ยังคิดว่าเกาหยางกำลังถ่อมตน จึงเป่าชาร้อนเบา ๆ จิบหนึ่งอึกแล้วเอ่ย
“ใต้เท้าเกา ท่านถ่อมตนเกินไปแล้ว ประโยคที่ว่าดาวคลาดหนึ่งองศา พื้นคลาดสิบลี้ ดาวคลาดสิบองศา พื้นคลาดร้อยลี้ ข้าน้อยจำได้แม่นยำมิคลาด”
“หากเกาหยางไม่เข้าใจดาราศาสตร์ แล้วในใต้หล้านี้ ยังมีผู้ใดเข้าใจดาราศาสตร์อีกเล่า?”
หลี่เฉิงเย่ยิ้มบาง ระหว่างนั้นชาร้อนไหลผ่านลำคอ
“หากผู้ว่าการหลี่เป็นเช่นเดียวกับข้าที่ล้วงเดาเอาเอง ท่านก็ย่อมเข้าใจเช่นเดียวกับข้า”
สิ้นเสียงของเกาหยาง
ในชั่วพริบตาต่อมา
ฟู่!
หลี่เฉิงเย่เบิกตากว้าง ชาร้อนในปากพุ่งพรวดออกมาทันที
สีหน้าเขาฉายแววตะลึงงัน เอ่ยด้วยความไม่อยากเชื่อ
“อะไรนะ?”
“ล้วงเดาเอาเอง?”
“ใต้เท้าเกา ใช่ตามที่ข้าน้อยเข้าใจว่าเป็นการกล่าววาจาส่งเดชหรือไม่?”
เกาหยางแสดงสีหน้าชื่นชม “ไม่ผิด เป็นดังที่ผู้ว่าการหลี่คิด”
หลี่เฉิงเย่พร่าเลือนไปชั่วขณะ แทบเป็นลมล้มพับ
เขาเลื่อมใสเกาหยางอย่างยิ่ง คิดว่าเกาหยางรู้ดาราศาสตร์ คำนวณภูมิศาสตร์ได้ แต่สุดท้ายคาดไม่ถึงว่าเกาหยางเพียงล้วงเดาเอาเอง
ฟ้าถล่ม!
อู๋อิงก็เบิกตากว้าง หลุดเสียงออกมา “ล้วง…ล้วงเดาเอาเอง?”
เขาเชื่อแล้วเช่นกัน!
เดิมคิดจะหาโอกาสขอคำชี้แนะจากเกาหยาง ประกอบพิธีคารวะอาจารย์ แต่ผลกลับเป็นเพียงการล้วงเดา?
เกาหยางกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติ “ย่อมเป็นเช่นนั้น ดาวคลาดหนึ่งองศา พื้นมิได้คลาดเพียงสิบลี้ ส่วนจะคลาดเท่าใดนั้น เกรงว่ามีเพียงฟ้าเท่านั้นที่รู้”
หลี่เฉิงเย่ “…”
อู๋อิง “…”
“ใต้เท้าเกา เช่นนั้นเจ้าโอษฐ์ มดทราย และต้นหูหยางนี้ เป็นความจริงหรือไม่?”
หากทั้งหมดนี้เป็นเท็จ เช่นนั้นฟ้าถล่มแล้วจริง ๆ
หลี่เฉิงเย่ตึงเครียดยิ่ง สองตาจับจ้องเกาหยางแน่นิ่ง
“ผู้ว่าการหลี่ถามถึงสิ่งเหล่านี้หรือ นี่ย่อมมิใช่การล้วงเดาทั้งหมด”