จบสิ้น...
ครานี้...จบสิ้นแล้วจริง!
ฮูหยานกู่ตูมองเกาหยางที่สีหน้าเฉยชา เย็นเยือกดั่งเหล็กกล้า จิตใจพลันพังทลายในชั่วพริบตา
คลาดเคลื่อนสิบองศา...จึงตาย!
แล้วยังมีผู้นำทางชาวซงหนูอีกมาก มิใช่เพียงเขาฮูหยานกู่ตูผู้เดียว
หากเขาแอบลงมือลอบทำลาย ก็มิใช่ทางตายหรอกหรือ?
ครานี้ จะทำเช่นไรดี?
ริมฝีปากของฮูหยานกู่ตูแห้งผาก จ้องมองเกาหยางตรงหน้า จ้องมองต้นหูหยางและจานทองสัมฤทธิ์ รู้สึกถึงความสิ้นหวังอย่างสุดซึ้ง
คืนที่ราชันย์แห่งความตายตีฝ่าวังหลวงหลังอ๋องพังครืน เพื่อมีชีวิตต่อไป เขายอมคุกเข่าให้เกาหยางแต่โดยดี
เพราะในความคิดเขา คนเราขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ สักวันหนึ่งย่อมมีโอกาสล้างแค้น หากตายไปก็สูญสิ้นหมดสิ้นทุกสิ่ง
แม้ไม่อาจล้างแค้นได้ แต่เขาฮูหยานกู่ตูถูกมหาจักรวรรดิเฉียนจับเป็นเชลย ไร้หนทางพลิกฟื้น ก็ไม่จำเป็นต้องแบกรับภาระในใจ
ดังนั้นแม้ถูกจับกุมกลับเมืองฉางอันก็ไม่สลักสำคัญ
ด้วยเหตุนี้เขาจึงคุกเข่าต่อหน้าเกาหยางอย่างไม่ลังเล มดปลวกยังรู้จักดิ้นรนเอาชีวิตรอด ไฉนเลยเขา หูเหยี่ยนกู่ตู จะไม่ทำเช่นนั้น?
ฮูหยานกู่ตูคุกเข่าด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย
เขาคุกเข่าโดยไร้ความขุ่นข้องหมองใจ
ทว่าเมื่อเกาหยางสอบถามถึงทะเลทรายซูตาน แม้ภายนอกเขาจะสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับคลื่นพายุโหมซัดสาด
เขาสัมผัสได้อย่างว่องไวว่า เกาหยางมีแผนการใหญ่ต่อดินแดนแม่น้ำ
แม้เกาหยางจะมิได้เอ่ยอย่างชัดแจ้ง แต่สอบถามทั้งทิศทาง ทั้งแหล่งน้ำ นอกเสียจากจะยกทัพบุกแม่น้ำอีกครั้ง จะเป็นอื่นใดได้อีก?
ครานี้ เขาไม่อาจอยู่เฉยได้อีกแล้ว
เขาย่อมรู้จักทะเลทรายซูตานเป็นอย่างดี ทะเลทรายที่มหาจักรวรรดิเฉียนหวาดหวั่นนั้น ฮูหยานกู่ตูกลับคุ้นเคยยิ่งกว่าผู้ใด
แต่เขาฮูหยานกู่ตูจะยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อทรยศพวกพ้องของตนจริงหรือ?
เขายังจะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่ปีกัน?
ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจยอมพลีชีพ เพื่อล่อกองทัพของเกาหยางไปสู่หลุมพราง