วันรุ่งขึ้น
แสงอรุณแรกเริ่มทอแสง ทองคำสาดส่องลงมา
จวนติ้งกั๋วกง
เกาหยางขยับเอวที่ปวดเมื่อย เดินออกจากห้องด้วยความเหนื่อยล้านิดหน่อยราวกับเมาค้าง ขณะที่ซ่างกวันวานเอ๋อร์ข้างกายกลับเปล่งปลั่งสดใส ผิวพรรณชุ่มฉ่ำ แววตาอ่อนหวานเป็นผู้ใหญ่
ยังไม่ทันได้อาบน้ำชำระร่างกาย หวงต้ากั๋วและหลี่ฟู่กุ้ยก็รออยู่หน้าประตูแล้ว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะกลั้นไว้
“คุณชายใหญ่ สำเร็จแล้ว! เตาอบอุ่น ปล่องควัน แม่พิมพ์ ทุกอย่างทำเสร็จตามคำสั่งของท่านในคืนเดียว!”
“โอ้? เร็วขนาดนั้นเชียว?”
เกาหยางประหลาดใจเต็มที่ ความเร็วในการผลิตเร็วกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก
ไม่นานนัก
เกาหยางก็พาซ่างกวันวานเอ๋อร์และฉู่ชิงหลวนมาที่ลานหลัง
ในห้อง
เห็นเตาอบอุ่นที่ต้องแสงทองส่อง ทองแดงสลักลาย ขอบทองประดับ ดูสง่างามเกินใคร ข้างๆ ปล่องควันกลับเรียบง่าย วัสดุเป็นดินเผาหยาบ แต่โครงสร้างดูแข็งแรงเป็นพิเศษ!
อีกด้านหนึ่ง มีแม่พิมพ์ทำถ่านหินก้อนนอนนิ่งอยู่
“คุณชายใหญ่โปรดดู” หลี่ฟู่กุ้ยก้าวไปข้างหน้า น้ำเสียงตื่นเต้นแบบอวดดี “เตาอบอุ่นทำตามที่ท่านสั่งทุกอย่าง หรูหราที่สุด แต่ใช้ทองแดงแทนทอง ต้นทุนก็ไม่สูง แต่ดูดีมีระดับ ส่วนปล่องควันนี้ ต้นทุนกดให้ต่ำที่สุดแล้ว แค่สามสิบอีแปะเท่านั้น!”
เกาหยางเดินไปข้างหน้า ปลายนิ้วลูบผิวเตาอบอุ่นที่เรียบลื่น ตรวจสอบโครงสร้างระบายอากาศอย่างละเอียด
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ยืนอยู่ด้านข้าง หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น