“ฟ่อ!”
เจ้านายกองอัศวินทะยาน?
เขาชอบตำแหน่งขุนนางนี้
แถมยังเกาหยางเองยังสามารถคัดเลือกคนแปดร้อยนายด้วยตนเอง เพื่อติดตามทัพไปรบ ปกป้องความปลอดภัยของเขา อู่จ้าวนี่ลำเอียงรักเขาเสียจริง!
“กระหม่อมขอบพระทัยฝ่าบาท!”
เกาหยางมีสีหน้ายินดี ประสานมือคำนับอู่จ้าว
“ได้แล้ว ถอยไปได้ จำไว้ให้ดี ภารกิจครั้งนี้ถือความปลอดภัยเป็นสำคัญ คนแปดร้อยนี้เกี่ยวพันกับความปลอดภัยของเจ้า ต้องรอบคอบในการคัดเลือก!”
อู่จ้าวกำชับเสียงหนึ่ง
ระหว่างที่เกาหยางพูด ในหัวก็ผุดรายชื่อหลายคนขึ้นมาแล้ว
เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ตื่นเต้นกล่าวว่า “รับสั่งฝ่าบาท กระหม่อมจำไว้แล้ว”
“อีกสองสามวันนี้ กระหม่อมจะไปค่ายทหารเพื่อคัดเลือก”
พูดจบ เกาหยางก็หมุนตัวออกจากวังหลวง
ซ่างกวันวานเอ๋อร์จ้องแผ่นหลังของเกาหยาง ดวงตางามฉายแววกังวล นางมองไปที่อู่จ้าวกล่าวว่า “ฝ่าบาท เรื่องนี้จะบุ่มบ่ามเกินไปหรือไม่เพคะ?”
เกาหยางติดตามทัพไปรบ ซ่างกวันวานเอ๋อร์รู้สึกไม่น่าไว้วางใจอย่างไรชอบกล
อู่จ้าวเอามือไพล่หลัง มองออกไปนอกตำหนัก นางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เจิ้นเองก็ไม่รู้ อีกทั้งเดิมคิดจะปฏิเสธ แต่เมื่อครู่ที่เจิ้นกำลังจะปฏิเสธ ราวกับมีพลังลึกลับบางอย่างมาขัดขวางเจิ้น”
“เจิ้นมีลางสังหรณ์ว่า เกาชิงติดตามทัพไปรบ เกรงว่าจะนำความประหลาดใจมาให้เจิ้น นี่นับว่าเป็นญาณหยั่งรู้ของเจิ้น!”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ขมวดคิ้ว
เกาหยางออกรบปราบเฉียงหนู ไปไกลหลายเดือน ทำให้นางรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง และก็กังวลอยู่บ้าง
แต่เมื่อเกาหยางอาสาออกรบเอง อู่จ้าวก็เอ่ยปากอนุญาตแล้ว นางก็ได้แต่เรียนรู้ที่จะยอมรับ
อู่จ้าวเห็นแววตากังวลของซ่างกวันวานเอ๋อร์ นางก็อดยิ้มไม่ได้ กล่าวว่า “หว่านเอ๋อร์ วางใจเถิด แม้เกาหยางจะรู้พิชัยสงคราม แต่ร่องรอยในทะเลทรายนั้นคาดเดายาก มีแม่ทัพดังสักกี่คนที่พ่ายแพ้กลางทะเลทราย กลายเป็นปมในใจ กระทั่งตายก็ไม่อาจหลับตาลง เกาหยางจะเป็นข้อยกเว้นได้อย่างไร? ศึกนี้ที่เจิ้นพึ่งพาคือติ้งกั๋วกง คือเหล่าขุนพลในราชสำนัก อีกอย่าง เจิ้นก็ให้แค่แปดร้อยคน เกาหยางแม้จะมีสติปัญญาเป็นเลิศ จะก่อคลื่นลมได้มากสักเท่าใด?”