เช้าวันรุ่งขึ้น
ฟ้าสลัว แสงแรกแห่งรุ่งอรุณปรากฏเป็นแนวสีขาวนวลที่ขอบฟ้าไกลโพ้น ทำลายความมืดมิด
สว่างแล้ว!
เหล่าเสนาบดีคนสำคัญของมหาจักรวรรดิเฉียนตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ สวมใส่ชุดขุนนางของตน เตรียมพร้อมเข้าเฝ้า
สีหน้าพวกเขาเคร่งเครียด ในใจมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
ตามพระบัญชาของมหาจักรพรรดิซงหนู วันนี้คือวันที่จะมอบของขวัญชิ้นสุดท้ายจากทั้งหมดสี่ชิ้นให้แก่เกาหยาง!
ชุยซิงเหอยืนอยู่ในลานเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ทอดสายตามองไปยังขอบฟ้า
เขาพึมพำกับตนเองว่า "พายุใกล้มาเยือนแล้วสินะ..."
"ไปเถิด จะมาถึงช้าหรือเร็วก็ย่อมมาถึง"
ชุยซิงเหอในชุดขุนนางสีเขียว ก้าวเท้ามุ่งหน้าสู่พระราชวังของมหาจักรวรรดิเฉียน
หวังจง หลู่เหวิน ซ่งหลี่ และคนอื่น ๆ ต่างก็สวมใส่ชุดขุนนางเรียบร้อย มุ่งสู่ท้องพระโรงเพื่อเข้าเฝ้า
ขณะเดียวกัน
ที่สุดปลายถนนจูเชวี่ย
จวนติ้งกั๋วกง
เสียงอันเกรี้ยวกราดของชาวซงหนูคนหนึ่งดังขึ้น
"รับโองการจากมหาจักรพรรดิ ขอมอบของขวัญชิ้นที่สี่แก่ท่านเกาโดยเฉพาะ—"
"คนของข้า จงยกเข้ามา!"
เมื่อเกาหยางได้ยินเสียงของชาวซงหนูคนนั้น หัวใจก็พลันเกร็ง
สายตาของเขาจับจ้องไปที่ประตูจวนติ้งกั๋วกง เขม็งจนไม่กะพริบ
เกาเฟิง และบ่าวไพร่ในจวนติ้งกั๋วกงต่างพากันกำหมัดแน่นอย่างเงียบ ๆ
เกาหลินย่วน เป็นตายร้ายดีอย่างไร?
ตามเสียงของชาวซงหนูคนนั้น กรงไม้ใบหนึ่งถูกยกเข้ามา
ทันทีที่ภาพในกรงสะท้อนเข้าสู่ดวงตา ดวงตาทั้งคู่ของเกาหยางก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เจตนาฆ่าในอกแทบจะแปรเปลี่ยนเป็นรูปธรรม
นั่นคือ... เจตนาสังหารอันเยือกเย็นที่ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป
เห็นเพียงเกาหลินย่วนคุกเข่าอยู่กับพื้น แขนเสื้อข้างหนึ่งว่างเปล่า เหลือแขนที่ดีอยู่เพียงข้างเดียว