คำพูดนี้หลุดออกมา
หลี่เอ้อจี หวังเซียว และคนอื่นๆ ต่างร่างสั่นสะท้าน
ในใจพวกเขาต่างรู้ดีว่า ความโกรธแค้นดั่งฟ้าถล่มของราชันย์แห่งความตาย ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
ลวี่เจิ้นย่อมรู้ดีว่าเกาหยางจะทำอะไร
เขาพยักหน้า กล่าวว่า "กิจทหารเป็นเรื่องสำคัญ ที่นี่มีโหย่วหรง เจ้าไม่ต้องกังวล"
เกาหยางเดินออกไปนอกกระโจม บรรดาแม่ทัพเดินตามเกาหยางไปอย่างพร้อมเพรียง สีหน้าเต็มไปด้วยความสังหาร
เมื่อเดินออกจากกระโจม
แสงตะวันสีทองสาดส่องลงบนร่างของเกาหยาง อบอุ่นและสบายยิ่ง
แต่เกาหยางกลับมีสีหน้าเย็นชาดุจเหล็กกล้า เจตนาฆ่าฟันในใจพลุ่งพล่านขึ้นมาไม่หยุด
เจตนาฆ่าฟันและความโกรธแค้นนั้น แทบจะระงับไม่อยู่ แผ่กระจายและลามออกไปด้านข้าง!
นั่นทำให้บรรดาแม่ทัพมีสีหน้าดุดัน ร่างกายตึงเครียด
"เรื่องที่ลอบโจมตีกองทัพของเรา ตรวจสอบชัดเจนหรือยัง?"
เสียงของเกาหยางดังขึ้น ปราศจากความรู้สึกใดๆ
ผู่ตัวมีสีหน้าเคร่งขรึม หันไปทางเกาหยาง "เรียนท่านเกา ตรวจสอบชัดเจนแล้ว"
"พวกซงหนูที่โจมตีกองทัพเรา คือชนเผ่าจีจวีและเทียนเหอ ส่วนแม่ทัพเยี่ยนที่บุกเข้ามาในกองทัพเรา ชื่อว่าหลัวเฉิง เขานำทหารม้าเยี่ยนหนึ่งหมื่นนายร่วมมือกับอ๋องจีจวีและเทียนเหอ เข้าโจมตีกองทัพของเราอย่างกะทันหัน!"
"เป้าหมายสูงสุด น่าจะเป็น… ท่านเกา!"
"ศึกครั้งนี้ อ๋องจีจวีและอ๋องเทียนเหอพ่ายแพ้หนีไป กำลังถอยร่นไปทางภูเขาอินซาน ทหารเยี่ยนที่เหลือก็แตกกระจายหนีไปทั่ว หลัวเฉิงได้รับการปกป้องอย่างสุดกำลังจากองครักษ์ใกล้ชิด ฝ่าวงล้อมออกไปได้ ไม่ทราบว่าไปอยู่ที่ใด ขอท่านเกาชี้ขาด!"
เมื่อผู่ตัวกล่าวจบ
ราวกับเขาสัมผัสได้ถึงลางบอกเหตุก่อนพายุใหญ่ เขาจึงก้มศีรษะลงทันที
แม่ทัพทั้งหลายก็กลั้นหายใจ รอคอยคำสั่งของเกาหยาง