ถ้อยคำนี้ดังขึ้น
ฝูงชนพลันหยุดนิ่งราวกับถูกสะกด
แต่เพียงชั่ววูบ
ชายนาคนหนึ่งผมขาวปนเทาก็ก้าวเดินสั่นเครือออกมาเบื้องหน้า
แผ่นหลังของเขาโค้งค้อม ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจ้องมองซุนเต๋อเซิ่งตรง ๆ ไม่หลบ
"ท่านขุนนาง ท่านว่าหนังสือพิมพ์จื้อเหยียนเป็นคำหลอกลวงปั่นป่วนประชาชน?"
"แล้วท่านขุนนางเสิ่นโม่ ก็เป็นสายลับของแคว้นเยี่ยนงั้นหรือ?"
"แล้วเงินหนึ่งล้านห้าแสนเหรียญของท่านอัครมหาเสนาบดีเกาที่ถูกฉ้อโกงไปแปดแสนเหรียญ ก็เป็นเรื่องแต่งงั้นหรือ?"
"ท่านขุนนาง ท่านถือว่าพวกเราทั้งหมดเป็นคนโง่งั้นหรือ?"
ซุนเต๋อเซิ่งได้ยินดังนั้น ใบหน้าพลันมืดครึ้มลงทันที "ของเก่า แก—"
ชายนาตัดบทเขาทันที น้ำเสียงแหบพร่าแต่กังวาน "ท่านขุนนาง ข้าไม่รู้หนังสือ ข้าอ่านหนังสือพิมพ์จื้อเหยียนไม่ออก"
"แต่ข้ามีตา ข้ามีหู ข้ามีใจ!"
"ข้าได้ยินมาว่า ท่านขุนนางเชิ่นนั้นถูกจับกุมเพราะค้นพบคดีฉ้อโกงที่สั่นสะเทือนฟ้าดิน"
"ข้าได้ยินมาว่า เขาตายแล้ว ภรรยาของเขาก็ตาย แม้แต่ลูกสาววัยสามขวบของเขาก็ตายด้วย"
"ข้ายังได้ยินมาอีกว่า ขุนนางฉ้อโกงตามหัวเมืองของมหาจักรวรรดิเฉียนพวกเรานั้น ถึงกับไม่แม้แต่จะแสร้งทำเป็นทำ ลงมือปลอมจางเหวยขึ้นมากว่าสามสิบคนเพื่อรับเบี้ยหนุนของผู้ยากไร้"
ชายนาพูดไป ขอบตาก็แดงก่ำขึ้น
น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ
"ท่านขุนนาง ชีวิตข้านี้ไม่เหลือความหวังอีกแล้ว ข้าจะพูดให้ฟังไม่สวยก็ตาม ข้าคือคนที่ฝังดินไปครึ่งตัวแล้ว ข้าไม่กลัวตาย"
"แต่ข้ามีลูกชาย ข้ามีหลาน"
"ลูกชายข้าทำงานยกของที่ท่าเรือ วันหนึ่งได้เงินสามสิบเหรียญ ไม่กล้ากิน ไม่กล้าใส่ มีแต่คิดจะให้หลานข้าได้เรียนหนังสือสักกี่ปี ต่อไปจะได้ไม่ต้องเป็นทาสเป็นกรรมกรให้ใครเหมือนเขาอีก"