ฮืด!
เมื่อถ้อยคำของเกาหยางดังออกไป
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ เกาเฟิง และผู้คนรอบกายต่างสูดลมหายใจเย็นพร้อมกัน รู้สึกหนังศีรษะชาวูบ
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า เกาหยางจะสามารถวางกับดักฆ่าที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ไว้แก่แคว้นเยี่ยนและแคว้นฉีได้อย่างเงียบเชียบโดยไร้ใครสันติ
ยิ่งไปกว่านั้น ณ บัดนี้ เยี่ยนอู๋ซวงและจักรพรรดิฉียังหยุดอยู่เพียงผิวเผิน ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งการรู้ตัวแม้แต่น้อย...
น่าสะพรึงกลัว!
น่าสะพรึงกลัวเหลือคณานัก!
แม้แต่อู่จ้าวที่มองไปยังเกาหยาง มองใบหน้าเรียบนิ่งเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ธรรมดานั้น หัวใจของนางก็ยังคงปราณเป็นคลื่นยักษ์สะท้านมหาสมุทร
นางเข้าใจแล้ว
ตั้งแต่แรกเริ่ม สิ่งที่เกาหยางปรารถนามิใช่เพียงการยั่วโทสะเยี่ยนอู๋ซวงและจักรพรรดิฉีเท่านั้น
สิ่งที่เขาต้องการคือจิตใจของราษฎรแคว้นเยี่ยนและแคว้นฉี คือผู้มีความสามารถของทั้งสองแคว้น คือชนชั้นกลางและไพร่พลผู้มีความสามารถ มีความหวัง แต่กลับมองไม่เห็นแสงสว่างในมาตุภูมิของตน ด้วยการดึงดูดเหล่านั้นให้อพยพเข้ามา กระทั่งเป็นการวางรากฐานล่วงหน้าเพื่อรวมแผ่นดินเจ็ดแคว้นเป็นหนึ่งเดียว!
นี่แหละคือหมัดสังหารที่แท้จริงของเกาหยาง ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผืนน้ำ เงียบสนิทไร้เสียง และเพียงพอที่จะปลิดชีพได้
สิ่งที่มหาจักรวรรดิเฉียนกระทำมาตลอดหลายปี ความเป็นไปทั้งปวงของมหาจักรวรรดิเฉียน ย่อมทำให้พวกเขาอิจฉาในใจมานานหลายชันษา และเรื่องเล่ากลั่นแกล้งเพียงเติมฟืนเข้าไปอีกหนึ่งมัด ยิ่งทำให้ความขัดข้องในใจของพวกเขาลุกลามมากขึ้น