ยังไม่ทันจะผ่านไปครึ่งแท่งธูป
เงาร่างนับสิบก็ไหลออกจากประตูหลังของที่พักนักเดินทางหยงอันทีละคนสอนคน
คำลือคำลับทั้งหลายก็แผ่ขยายไปโดยพลันท่ามกลางแสงอรุณ
"น่าตกใจยิ่งนัก!"
"ได้ยินกันว่าพุทธบุตรแห่งเทียนจูแบกคำอ้อนวอนของราษฎรนับหมื่นไม่ไหว กำลังจะออกจากมหาจักรวรรดิเฉียนกลางคืน!"
"บัดนี้ท่านกำลังพักแรมอยู่ที่วัดฉืออวิ้นทางใต้เมือง!"
"ข้าได้ยินมาว่ายังเหลือเกวียนเงินและเสบียงอีกนับสิบเกวียน!"
"เร่งรุดไปเถิด! มือไวได้ มือช้าอด โอกาสถอนขนแกะเช่นนี้เปรียบดังของขวัญจากฟ้า จะให้พลาดได้อย่างไร?"
"หากไปช้า หนึ่งเม็ดข้าวคงจะไม่เหลือให้เก็บเลย!"
ยามแรกเริ่ม
ข่าวสารนี้ปรากฏเพียงในโรงเหล้าไม่กี่แห่งที่เปิดขายข้ามคืนเท่านั้น
แต่ยังไม่ทันจะผ่านไปครู่เดียว
คนขี้เถ้า พ่อค้าแม่ขาย นักพนัน และสตรีที่ออกมาเปิดร้านแต่เช้า ต่างพากันนำข่าวไปเผยแพร่ทุกหัวมุมของเมืองฉางอัน
ภายในแขวงผิงคัง
ชายหนุ่มคนหนึ่งเพิ่งเดินออกจากโรงพนัน พอได้ยินว่ายังมีเงินแจก ชายคนนั้นเสียดายกางเกงที่เสียพนันไปจนไม่แม้แต่จะไปรับคืน สะบัดขาวิ่งมุ่งสู่ทางใต้เมืองทันที
ตลาดตะวันตก
พ่อค้าหาบรายหลายคนแม้แต่จะเปิดแผงยังไม่เปิด เข็นรถล้อเดียวมุ่งหน้าสู่ประตูใต้
ถนนจูเชวี่ย
ภายในร้านอาหารเช้าแห่งหนึ่ง
หวงจื่อจาน หลินว่านจวี่น กับฉื่อพั่วเทียนกำลังนั่งล้อมโต๊ะร่วมกัน
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนจากถนนสามคนจึงวางขนมฮูปิ้งในมือพร้อมกัน
"ว่าอะไรนะ?"
"เจียเย่กำลังจะหนี?"
หวงจื่อจานเบิกตาผวา ประหลาดใจยิ่งนัก
"เรื่องเทพมัจจุราชพิโรธเพิ่งแพร่ออกไปได้เพียงวันเดียว พุทธบุตรแห่งเทียนจูก็ทานทนไม่ไหวแล้วหรือ?"
"วะก่อนวานจึงออกนอกเมืองไปช่วยเหลือผู้ทุกข์ยาก ที่แท้ก็คือการเตรียมวางมือหนีนี่เอง!"