เวลาเคลื่อนคล้อยผ่านไป กราดเกรียว วันที่สี่ที่เกาหยางถูกลักพาตัว!
ยามค่ำ
ผู้อาวุโสอ๋อง เล่ยเป้า และคนอื่นๆ ล้วนตื่นตระหนก พวกเขามาส่งเกาหยางพร้อมเพรียงกัน
ทั่วทั้งลัทธิไร้ปรานี มีอัธยาศัยไมตรีดียิ่งนัก กระทั่งเล่ยเป้ายังแทบจะหลั่งน้ำตา
ในตรอกเล็กๆ ไม่ไกลจากจวนติ้งกั๋วกง
"ท่านเกา ลาก่อน!"
"ท่านเกา รีบกลับไปเถิด อย่าให้ท่านกั๋วกงผู้เฒ่ากังวล สองสามวันนี้ลำบากแล้ว!"
ผู้อาวุโสอ๋องและเล่ยเป้าพร้อมใจเอ่ยกับเกาหยาง
สองสามวันนี้ไป๋ซินซินได้สนทนากับเกาหยางมากมาย เกิดความเข้าใจกระจ่างขึ้นต่อหนทางเบื้องหน้าของลัทธิไร้ปรานี
นางมีความเชื่อมั่น ครานี้ไปรัฐจ้าว จะต้องก่อคลื่นลมสะเทือนฟ้าดินได้เป็นแน่!
ถึงขั้นนางยังอาลัยอาวรณ์อย่างสุดจะพรรณนา
คนเก่งกาจเช่นนี้ ช่างหายากเกินจะหา!
เกาหยางโบกมือให้เหล่าสมาชิกลัทธิไร้ปรานี "ท่านทั้งหลายอย่าส่งเลย ต่อไปติดต่อกันบ่อยๆ ข้าน้อยจะกลับมาอีก"
"โดยเฉพาะอย่างยิ่งทูตมังกรแดง ครั้งนี้มาเร่งรีบ เวลาคับขัน ไม่อาจได้สนทนาจนสิ้นฟืนสิ้นไฟ คราวหน้าจะให้พี่สะใภ้ปรุงกับแกล้มชั้นดีสองสามอย่าง อุ่นน้ำจัณฑ์ชั้นดีหนึ่งกา ข้าน้อยจะขึ้นเรือนรบกวนเป็นแน่"
เล่ยเป้าได้ฟัง หน้าเขียวคล้ำ
แต่เขาได้แต่บีบรอยยิ้มออกมาอย่างแข็งขัน "ดี ข้าทูตผู้นี้จะรอคอยศักดิ์ศรีการมาเยือนของท่านเกาอย่างใจจด!"
เกาหยางก้าวออกจากตรอก มองดูจวนติ้งกั๋วกงอันโอ่อ่าที่ตั้งตระหง่านอยู่ในระยะไกล ในใจสลดห้วนนัก