เกาฉางเหวินไม่รู้เลยว่ามีเกาหยางยืนอยู่ข้างหลัง เขาดึงมือที่กดบนโลงศพกลับคืน พลางเงยหน้ามองฟ้า มือซ้ายเกามือขวาพร้อมทอดถอนใจต่อ
“แสนยาก!”
“ยากแท้หยั่งถึง!”
เซี่ยอันหรานเห็นเกาหยาง นางอดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปากอุทานว่า “ท่านเกา!”
เกาฉางเหวินได้ยินดังนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
เขาปรารภพลางหันหน้ากลับมา “นายหญิงสกุลเซี่ย ท่านดูเถิด ท่านถึงกับเห็นภาพหลอน นี่ต้องเป็นเพราะพี่ใหญ่ไม่พอใจท่านเป็นแน่ พี่ใหญ่ข้าเมื่อยังมีชีวิตชอบเงินยิ่งนัก ท่านยกหีบเงินมาสิบหีบแปดหีบให้ข้า รอให้พี่ใหญ่มาเข้าฝันข้าเมื่อใด ข้าจะบอกพี่ใหญ่ให้ เพื่อไม่ให้เขาไปรบกวนท่าน”
“ไม่เช่นนั้นข้าก็เตรียมยาพิษไว้แล้ว จะนำศิษย์สำนักโม่ซื่อไปสังหารไอ้ชุยซิงเหอเพื่อล้างแค้นให้พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ต้องเห็นแก่หน้าข้าบ้างเป็นแน่”
เมื่อพูดจบ เกาฉางเหวินก็หันหน้ากลับมาพอดี
เขาพลันพบว่าเบื้องหน้าปรากฏร่างสูงใหญ่ยิ่งนัก เงามืดมหึมาปกคลุมเขาไว้
ชั่วพริบตา เกาฉางเหวินก็ตกตะลึง
“พะ...พี่ใหญ่...”
“ยังไม่ทันถึงวันครบเจ็ดวันทำไมท่านถึงกลับมาเยือน?”
เกาฉางเหวินพูดพลางตัวสั่นเทา
วินาทีถัดมา
เพี๊ยะ!
เกาหยางฟาดฝ่ามือเข้าให้ฉาดหนึ่งโดยตรง
เขาหน้าดำคร่ำเครียดว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดสุดท้ายของเจ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ข้าเกือบจะชำระล้างธรณีประตูแล้ว!”
เจ็บเสียจนแทบทนไม่ไหว!
แถมฝ่ามือยังอุ่นๆ!
“พี่ใหญ่ ท่านยังไม่ตาย!”
เกาฉางเหวินไม่สนใจฝ่ามือนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาพุ่งตรงเข้าหาเกาหยาง กอดไว้แน่น
เกาหยางถึงกับรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่บ่าตน
ร่างเขาแข็งทื่อไป มิได้ขยับเขยื้อน
หรือเกาฉางเหวินเจ็บจนร้องไห้ก็เป็นได้