คุกสวรรค์
คืนแรก
ในห้องขังที่มืดมิด มีคบเพลิงปักอยู่สองกิ่งบนผนัง แสงไฟสั่นไหวระริก ดึงเงาให้ยาวออกไปไกลสุดสายตา
เสิ่นโม่ถูกแขวนไว้บนโครงไม้ทรมาน สองมือถูกโซ่เหล็กมัดยกขึ้นสูง ปลายเท้าแตะพื้นได้อย่างฝืดเคือง
ฉลององค์ขุนนางบนกายของเขาขาดรุ่งริ่งไปแล้ว เผยให้เห็นรอยแผลเป็นทางยาวย้อยเรียงรายภายใน
ซุนเต๋อเชิงลากเก้าอี้มาวาง นั่งอยู่ตรงข้ามเสิ่นโม่ จิบชาอย่างใจเย็นช้า ๆ
"ท่านผู้อำนวยการ พิจารณาแล้วเป็นเช่นไร"
เสิ่นโม่เงยหน้าขึ้น
ใบหน้าของเขามีรอยแผลเลือดหลายทาง ทั้งกายดูสุดจะสลด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับยังแจ่มใสเยือกเย็น
"ให้ข้าพิจารณาเรื่องอันใด"
ซุนเต๋อเชิงหัวเราะ ยิ้มจนเนื้อนวลบนใบหน้าสั่นคลอน
เขาลุกขึ้นยืน เดินมายืนตรงหน้าเสิ่นโม่ บีบคางของเขาให้เงยหน้ามองตรง ๆ
"พิจารณาเรื่องการรับสารภาพไง"
"ตราบใดที่เจ้าลงลายมือชื่อกดประทับตรา ยอมรับว่าเจ้ายักยอกเงินหลวงที่ราชสำนักจัดสรรให้บุตรหลานสกุลคนจน เจ้าก็จะมีชีวิตออกไปได้"
"มิฉะนั้น ในคุกกรมอาญาแห่งนี้ คนตายในแต่ละวันก็มีนับไม่ถ้วน เจ้าเป็นแค่ผู้อำนวยการชั้นเจ็ด ตายก็คือตายไป"
เสิ่นโม่จ้องมองเขา จ้องใบหน้าที่เนื้อนวลอูมอัดแน่นนั้น
เขาหัวเราะ
"ท่านซุน ท่านคิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบหรือ จะเชื่อถ้อยคำโง่เขลาเช่นนี้ของท่าน"
"ข้าลงมาถึงคุกสวรรค์ของกรมอาญาแล้ว ยังจะมีชีวิตออกไปได้อีกหรือ"
ต๊าก!
รอยยิ้มของซุนเต๋อเชิงแข็งค้างบนใบหน้า
เขาจ้องเสิ่นโม่อยู่ครู่หนึ่ง แล้วโบกมือสั่ง
"ดูท่าท่านผู้อำนวยการยังไม่รู้จักวิชาทรมานของคุกกรมอาญาสักเท่าไร!"