ในลานเล็กกว้างใหญ่ เงียบสงัด
เสียงเย็นเยียบของฉู่ชิงหลวน ดั่งดาบใหญ่ชุบยาพิษ ค่อยๆ แทงเข้าไปในหัวใจของเกาหยาง แล้วยังดิ้วไปมาอย่างแรง
ความเจ็บปวดนี้ ช่างแทบกินหัวใจ!
เกาหยางมองใบหน้างดงามไร้ที่ติของฉู่ชิงหลวน ฟังถ้อยคำเหล่านั้น เขากลับยิ้ม
รอยยิ้มนั้น เจือด้วยความหม่นหมอง และการประชดประชันเล็กน้อย
ถ้อยคำของฉู่ชิงหลวน แต่ละคำแทงทะลุกลางใจเขา แม้เขาอยากจะโต้เถียงกลับ ก็ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้แม้แต่คำเดียว
อึดอัดอยู่นาน คำพูดก็มาถึงริมฝีปาก เกาหยางเพียงพูดว่า “ประโยคที่ว่า ถือฝ่าบาทเป็นที่รักยิ่งในใจ ผิดแล้ว”
ฉู่ชิงหลวนฟังแล้ว งงไปเล็กน้อยก่อน
แต่นางไม่แสดงความคิดเห็น ทั้งไม่โต้แย้ง และไม่เห็นด้วย
ทุกคนย่อมมีตราชั่งในใจ นางเชื่อสัญชาตญาณของตน
“เรื่องมาถึงเพียงนี้ ท่าน…ท่านพ่อบ้านคิดจะทำอย่างไร?”
ฉู่ชิงหลวนแม้จะรู้สึกเก้อเขินอย่างยิ่ง แต่ก็ยังเอ่ยถามขึ้น
ดวงตาทั้งสองของนางจ้องไปที่เกาหยาง
พูดได้ไม่เกินจริง การตัดสินใจของเกาหยาง ส่งผลต่อสถานการณ์ใหญ่ของใต้หล้า
อู่เจ้าเป็นจ้าวของมหาจักรวรรดิเฉียน ผู้สูงสุดแห่งแผ่นดิน เป็นผู้ที่ตั้งแต่วัยเยาว์ได้เรียนรู้วิชาการปกครอง การถ่วงดุลอำนาจคือความสามารถที่ฝังลึกในกระดูกของนาง
เรื่องนี้ในสายตานาง บางทีอาจเป็นเพียงเรื่องธรรมดาที่สุดเรื่องหนึ่ง
แม้นางจะทำให้เกาหยางหนาวใจ แต่ก็ไว้ใจเกาหยางมากพอ
คุณงามความดีที่เกาหยางสร้างไว้ ล้วนกลายเป็นรางวัลที่แท้จริง!
เพียงแต่เกาหยางมองอู่เจ๋อเป็นสหาย ส่วนอู่เจ๋อกลับมองปัญหาจากมุมของจักรพรรดิ
ในใจของฉู่ชิงหลวน นี่คือบัญชีที่คำนวณไม่ถ้วนชัดเจน
ทั้งหมดนี้ สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับว่าเกาหยางคิดอย่างไร
เกาหยางลุกขึ้นยืนกะทันหัน ยิ้มพลางพูดกับฉู่ชิงหลวน “ชิงหลวน เจ้าตามข้าเข้ามาในห้อง ข้าจะให้เจ้าดูสมบัติชิ้นหนึ่ง!”