"ยอดเยี่ยม!"
"ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!"
"ใช้สัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตหาน้ำ มีความคิดเป็นอัจฉริยะยิ่ง!"
หลี่เฉิงเย่ดวงตาทั้งคู่เป็นประกาย เอ่ยปากชมไม่หยุด
เกาหยางก็ปรากฏรอยยิ้มบนใบหน้า "แต่เจ้าพวกมดทรายนี้ก็มีข้อควรระวังอยู่บ้าง หากเจออากาศร้อนจัด มันจะหยุดเคลื่อนไหวทันที"
ฝูเหยี่ยนกู่ตูแทบกระอักเลือด
กระหม่อมถามทีเถิด สหายราชันย์แห่งความตายชาติก่อนเป็นมดทรายหรืออย่างไร? กระทั่งเรื่องไม่ทนร้อนก็ยังรู้?
เป็นไปได้อย่างไร? เจ้าเคยสัมผัสมาแล้วหรือ?
ยามนี้ เขายิ่งรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล
บัดนั้น
หลี่เฉิงเย่ถามอีกว่า "ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา ต้นหูหยางนั่นเล่า?"
"ต้นหูหยางโดยธรรมชาติก็เพื่อหาน้ำ!"
"ภายใต้ความร้อนระอุของทะเลทราย ต้นหูหยางไร้น้ำหล่อเลี้ยงย่อมแห้งตาย ฉะนั้นที่ใดมีหูหยาง ที่นั่นย่อมมีน้ำเป็นแน่!"
"รากหูหยางมีลักษณะเข้าหาน้ำ รากแก้วหยั่งลึกได้ถึงกว่าสี่จั้ง (สิบเมตร) รากแขนงจะก่อตัวเป็น 'เงี่ยงกลับ' ตรงโคนต้น จึงมีคำกล่าวว่า รากหูหยางชี้ทิศตะวันตก น้ำย่อมอยู่เบื้องล่าง!"
"ขณะเดียวกัน ทะเลทรายกลางวันร้อนจัด ยามราตรีอุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว ความต่างระหว่างกลางวันกลางคืนทำให้น้ำกลั่นตัวเป็นหยดน้ำ ใช้ประโยชน์จากจุดนี้ ตามโพรงต้นหูหยาง ทัพเราสามารถเก็บน้ำได้ราวสองชั่ง!"
รากหูหยางมีลักษณะเข้าหาน้ำ...
ความต่างอุณหภูมิกลางวันกลางคืน ทำให้น้ำกลั่นตัว...
บรรดาแม่ทัพมีสีหน้างุนงง ประหนึ่งฟังคัมภีร์สวรรค์อีกครา
เกาหยางช่างใส่ใจดีนัก กล่าวถึงตรงนี้ยังถามเจาะจงอีกว่า "ข้าน้อยอธิบายเช่นนี้ พวกท่านพอเข้าใจหรือไม่?"
เหล่าแม่ทัพพากันส่ายหน้า