คำพูดนี้เอ่ยออกมา
ปั้ง!
ถ้วยชาร้อนที่อ๋องหวังเพิ่งรับมา ร่วงหล่นลงพื้นแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ!
อ๋องหวังสีหน้าไม่อยากเชื่อ
ยามนี้ เขาแม้กระทั่งแคลงใจในหูตนเอง
เกาหยางผู้นี้กล่าวสิ่งใดกัน?
ซุนจื่อผิด?
ท่านเฉิงทั้งสองผิด?
ผิดไปทั้งหมด!
วาจานี้ ยิ่งกว่าตอนที่เกาหยางประกาศว่าตนเข้าใจแนวทางแห่งปราชญ์เสียอีก!
“ฮืด!”
ใต้เวทีมีเสียงสูดลมหายใจเย็นเยียบดังขึ้นนับไม่ถ้วน ฝูงชนแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง!
นั่นคือซุนจื่อนะ
นั่นคือท่านเฉิงทั้งสอง!
ผู้คงแก่เรียนใต้หล้านี้เล่าเรียนล้วนแนวคิดของเฉิงจู วาจาของเกาหยางไม่ต่างจากการแหย่รังแตน ไม่สิ คือแหย่รังแตนตั้งหมื่นรัง!
หลินซู่ฮั่นตะลึงงัน
เฉินวั่นเจวียนเหม่อลอย
แม้แต่ฉื่อพั่วเทียนก็ซบเซา
ตั้งแต่เรื่องสกุลหวังเมื่อปีนั้น ฉื่อพั่วเทียนคิดว่าตนเองมั่นใจว่าใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดทำให้เขาตกตะลึงได้อีกแล้ว
นอกจากความเป็นความตาย ล้วนเป็นเรื่องเล็ก!
แม้แต่ความเป็นความตาย ก็เพียงเท่านั้น!
แต่ยามนี้
เขาตะลึง
หากว่ากล้าหาญ เขาไม่เทียบเท่าเกาหยาง
ต่อหน้าวาจาอันล้มล้างฟ้าดินของเกาหยาง การกินอุจจาระนับเป็นสิ่งใด?
แม้แต่เส้นขนก็เทียบไม่ได้!
อู่จ้าวก็ตกใจเช่นกัน