ในเวลาเดียวกัน
ข่าวที่เกาหยางลาออกจากตำแหน่ง แพร่สะพัดไปทั่วเมืองฉางอันราวกับสายฟ้าฟาด
ตั้งแต่ขุนนางผู้ใหญ่ลงไปจนถึงคนเดินตลาด และยังมีผู้เห็นเหตุการณ์ยืนยันว่า เกาหยางออกจากประตูวังโดยไม่สวมมงกุฎจื่อจิน
บนถนนจูเชวี่ย ตลอดทั้งวันก็ไม่มีรถม้าสี่ม้าตามมาตรฐานของเสนาบดีแม้แต่คันเดียว
ดังนั้น แม้อู่จ้าวยังไม่ได้มีพระบรมราชโองการอย่างเป็นทางการ แต่ภายใต้การแพร่กระจายของผู้มีเจตนา ข่าวที่เกาหยางลาออกนั้นแน่นอนแล้ว ก็เล็ดลอดออกไป ก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวาง!
จวนสกุลหู
หูเต๋อลู่ยืนอยู่ในโถงใหญ่ มองดูภาพ "ร้อยนกไหว้ฟีนิกซ์" ที่แขวนอยู่ตรงกลางอย่างเด่นชัด มุมปากของเขากระตุกไม่หยุด
ข้างกาย หูชื่อเต็มไปด้วยความกังวล
ยามนี้
หน้านอกจวน
พ่อบ้านเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงสั่นเทา "นายท่าน..."
หูเต๋อลู่สีหน้าหม่นหมอง เสียงเย็นเฉียบราวกับเหล็กกล้า
"พูดมา!"
"ท่านเสนาบดี...ลาออกจริงหรือ?"
พ่อบ้านเงยหน้าขึ้น มองหูเต๋อลู่อย่างระมัดระวัง เอ่ยด้วยเสียงสั่น
"นายท่าน เรื่องนี้ยืนยันแล้ว ไปทั่วเมืองฉางอันแล้ว!"
"และมีข่าวว่า ท่านเสนาบดีออกจากวังโดยไม่สวมมงกุฎจื่อจิน คง...คงแตกหักกับฝ่าบาทจริง ๆ!"
พอพูดจบ
เปรี้ยง!
หูเต๋อลู่รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า ใจสั่นสะเทือน เซถอยหลังไปหลายก้าว
หูชื่อไหวตัวทัน รวบตัวหูเต๋อลู่ไว้ พูดกับเขาว่า "นายท่าน เจอเรื่องต้องเข้มแข็ง! ร่างกายสำคัญที่สุด!"