ตูม!
ถ้อยคำนั้นดังขึ้น
เยี่ยนอู๋ซวงพุ่งลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกรทันที แต่เพราะเคลื่อนไหวรุนแรงเกินไป ก็ไอจนต้องโค้งงอตัวลง ใบหน้าที่เพิ่งจะฟื้นสีเลือดขึ้นมาเล็กน้อย กลับซีดขาวโดยพลัน
"เสียมารยาท!!!"
"เจิ้นเคยบอกไว้แม้แต่คำเดียวว่าจะทำลายพุทธศาสนา?! นั่นเป็นข่าวลอย! เป็นแผนการของราชันย์แห่งความตายนั่นที่ตั้งใจแพร่ข่าวลอย!!!"
"มันตั้งใจ!"
เยี่ยนอู๋ซวงเกือบจะโกรธจนควันออกหู แม้แต่ดวงตายังแดงก่ำ
ใบหน้าของเฉินผิงยามนี้ก็มืดครึ้มดุจก้นหม้อไปด้วยกัน
หากว่าก่อนหน้านี้ยังมีความแน่ใจเพียงเก้าส่วน บัดนี้ย่อมมั่นใจครบถ้วนสิบส่วน!
ข่าวสารนี้ คือเกาหยางที่ปล่อยมันออกมา!
นอกจากเขาแล้ว ใต้หล้าไม่มีใครลงมือได้ถึงขั้นนี้
นอกจากเขาแล้ว ไม่มีใครทำให้ข่าวสารเผยแพร่เร็วเพียงนี้ กะทันหันเพียงนี้ และปกคลุมไปทุกแห่งหนเพียงนี้!
เยี่ยนอู๋ซวงหายใจฮืดฮาด ดวงตาแดงช้ำไปด้วยเส้นเลือด เสียงแหบพร่าดังราวกับถูกบีบบีบออกมาจากก้นคอ
"ราชันย์แห่งความตาย……เจิ้นก็บอกอยู่แล้วว่าแคว้นเยี่ยนจะมีข่าวแบบนี้ได้จากไหน การกวาดล้างพุทธศาสนาของมันก็ให้มันกวาดไปเอง อยู่ห่างไกลพันลี้ มันจะไปเกี่ยวข้องอะไรกับแคว้นเยี่ยนของเจิ้น! ที่แท้ก่อนที่มันจะลงมือด้วยซ้ำ ก็คิดอยากจะลากเจิ้นลงน้ำไปพร้อมกับมันเสียแล้ว!"
"มันตั้งใจ!"
"มันก็เพื่อให้เจิ้นต้องถูกย่างบนกองไฟเคียงคู่กับมัน ให้เจิ้นต้องเป็นเหมือนโคลนเหลืองตกใส่กางเกง ไม่ใช่อุจจาระก็ต้องเป็นอุจจาระ!"
เฉินผิงบัดนี้ก็รู้สึกได้แล้วว่าตนเองแพ้เกาหยางอย่างแท้จริง
เรื่องแผนการ เขาก็วางแผนอันแยบยลได้ ด้านกลยุทธ์ เขาก็มองทะลุจิตใจมนุษย์ได้ แต่ด้านไร้ยางอาย ด้านหน้าหนา ตัวเขาเฉินผิงนี้ ก็ต้องยอมรับว่าเสมอไม่ได้
บทกวีนั้นเขียนไว้อย่างไรนะ?
"หากได้ตามความปรารถนาช่วยเหลือโลกตลอดชีวิต เบื้องหน้าพระพุทธเจ้าควรก้มกราบเราเสียมากกว่า"
เขาก็ต้องยอมแพ้จริง ๆ
ผู้ที่เขียนกวีนิพนธ์เช่นนี้ออกมาได้ หันหลังกลับก็ลงมือทำเรื่องต่ำช้าสกปรกเช่นนี้ได้ทันที