วังหลวง
ท้องพระโรง
อู่จ้าวสวมคลุมมังกรสีดำ ภายใต้แสงเทียนที่ส่องกระทบ เนื้องามยิ่งดูขาวผ่องไร้ที่ติ แสดงถึงความน่าเกรงขาม
“ไร้ประโยชน์!”
“สี่วันแล้ว ผ่านไปแล้วถึงสี่วัน ยังหาท่านเกาไม่พบอีกรึ? ออกตามหาให้ข้า ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม!”
อู่จ้าวตบโต๊ะทรงอักษรฉาด เสียงเย็นเยียบแฝงความเหน็บหนาวถึงกระดูก ก้องกังวาลในตำหนักหนังสือ
เบื้องล่าง หลี่หลงและพานอันกั๋วคุกเข่าพร้อมกัน ไม่กล้าเผยหน้า
พานอันกั๋วจำใจเอ่ย “ฝ่าบาท สี่วันผ่านพ้นไปแล้ว โจรร้ายย่อมไม่รักษาสัญญา ต้องลงมือกับท่านเกาเป็นแน่”
“เมืองฉางอันกว้างใหญ่ไพศาล ตรอกซอยมากมาย ยากจะสืบค้นหา เวลาผ่านไปนานถึงเพียงนี้ โอกาสที่ท่านเกาจะรอดชีวิตนั้นริบหรี่ยิ่งนัก”
“ตามที่กระหม่อมคิด…”
ทว่าพานอันกั๋วกล่าวไม่ทันจบ อู่จ้าวก็หันดวงตาหงส์เย็นชืดมาจับจ้อง “หุบปาก!”
“เป็นต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพ ท่านเกาเกี่ยวข้องกับความรุ่งเรืองเสื่อมสูญแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนของเรา ออกไปตามหาต่อ!”
หลี่หลงกับพานอันกั๋วรีบล่าถอยออกไป
ไม่นาน ตำหนักหนังสืออันกว้างใหญ่ก็เหลือเพียงซ่างกวันวานเอ๋อร์กับอู่จ้าว
อู่จ้าวเดินกลับไปมาอยู่ในตำหนักหนังสือ เสียงเกรี้ยวกราดยังดังก้อง “ไร้ประโยชน์ พวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์นิ่งเงียบ ดวงตางามหม่นหมองถึงขีดสุด
“วานเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้ร้อนใจไป เกาหยางผู้นี้โชคชะตาใหญ่หลวง หากไม่มั่นใจเพียงพอ จะไม่ยอมเสี่ยงออกจากวังโดยพลการ เขาไม่มีทางเป็นอะไรแน่”