ครั้นอารมณ์ของทั้งสองสงบลงแล้ว เกาหยางจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นภายในลัทธิไร้ปรานีให้ฟังอีกครั้ง
แน่นอนว่ามีส่วนที่แตกต่างจากฉบับที่เกาเทียนหลงรู้ เขาเล่าถึงการต่อสู้ด้วยทั้งพละกำลังและปัญญา การได้เป็นผู้บัญชาการมังกร คุมสำนักสามสิบหกและหอเจ็ดสิบสอง เล่าถึงรัฐจ้าวที่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้ แต่เลือกที่จะละเว้นหน้าที่พิเศษของผู้บัญชาการมังกร
“ที่แท้ผู้ที่แบกรับทุกอย่างไว้ในที่สุด ก็ยังคงเป็นรัฐจ้าว!”
“แต่ขอเพียงมีชีวิตอยู่ ได้กลับมาอย่างปลอดภัยก็พอ เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญ”
อู่จ้าวฟังจบก็เอ่ยขึ้นต่อเนื่อง
ชั่วขณะนั้น หินก้อนใหญ่ในใจนางก็หล่นร่วงลงกับพื้นดังสนั่น
เกาเทียนหลงมีสีหน้าประหลาด แต่ก็มิได้เปิดโปงเกาหยาง
“ฝ่าบาท!”
“ข่าวที่กระหม่อมยังไม่ตาย เหล่าขุนนางยังไม่รู้ พรุ่งนี้จะได้มอบความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้พวกเขา สวี่เซียงและไทเฮาก็ถึงเวลากำจัดเสียที!”
เกาหยางกราบทูลอู่จ้าว
อู่จ้าวมีสีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยว่า “ลัทธิไร้ปรานีก็ให้เป็นไปตามความเห็นของเจ้าเถิด เจิ้นจะสนับสนุนเจ้าอย่างเต็มกำลัง พอดีกับที่แผนของผ้าจ่าวเกาสามารถประสานกันได้!”
“การประชุมราชสำนักช่วงต้นวันพรุ่งนี้ ก็สมควรเคลื่อนไหวแล้ว!”
เกาหยางพยักหน้า เขาเหลือบมองซ่างกวันวานเอ๋อร์ที่เงียบงันมาตลอดทางก่อน แล้วจึงทูลอู่จ้าวว่า “เช่นนั้นกระหม่อมขอทูลลาก่อน”
อู่จ้าวพยักหน้า
จากนั้น เกาหยางกับเกาเทียนหลงก็ถอยออกไป
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ได้นัดหมายกับเขาไว้หนึ่งวัน แต่ยังไม่ได้ทำตามสัญญา ดูท่าเขาจะต้องรุกเข้าหาเสียแล้ว
จ้องมองแผ่นหลังของเกาหยาง ซ่างกวันวานเอ๋อร์กำหมัดแน่น ดวงตางามเป็นประกายวาววับ ราวกับกำลังลังเลใจในเรื่องสำคัญยิ่ง