“หมายความว่าอย่างไร?”
ไป๋ซินซินหรี่ตาถาม
บุรุษวัยกลางคนชุดแดงได้ยิน รีบเอ่ยปากกับไป๋ซินซิน “ท่านเจ้าลัทธิ ขออย่าได้ฟังคำแก้ตัวของมัน ผู้นี้ต้องกำลังหลอกลวงท่านแน่!”
ไป๋ซินซินจ้องมองเกาหยางด้วยแววตากังขา
เกาหยางกวาดตามอง จากนั้นเอ่ยอย่างเรียบเฉย
“เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าน้อยก็ไม่ขอพูดมากความ การทรมานใด ๆ ก็เชิญลงมือได้เลย เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าผู้นำลัทธิไร้ปรานีผู้ยิ่งใหญ่ กลับไร้ซึ่งวิจารณญาณ ถูกใครจะหลอกก็หลอกได้!”
คำพูดขององครักษ์อู่นั้นชัดเจน เขาแน่ใจว่าลัทธิไร้ปรานีไม่รู้ นั่นหมายความว่ามีผู้ลอบแจ้งข่าว!
ลัทธิไร้ปรานีขัดขวางองครักษ์อู่ และเขาต้องตายด้วยน้ำมือพวกเขา นั่นก็เพื่อเงินทอง
เมื่อมิใช่ผู้สังหาร ต่างฝ่ายก็เป็นพันธมิตรกัน ความลับเรื่องการสมคบคิดระหว่างไทเฮาและเสนาบดี ย่อมไม่มีทางเปิดเผย!
ภายในนั้นมีความไม่ไว้วางใจอย่างใหญ่หลวง ทั้งยังมีความหวังที่จะมีชีวิตรอดของเขา!
ไป๋ซินซินฟังแล้ว หรี่ตากล่าว “ราชันย์แห่งความตาย ข้ารู้ว่าเจ้าหลอกลวงเก่ง แต่อย่าจงใจยั่วโทสะผู้เป็นถึงเจ้าลัทธิ เลย”
“ข้ามีวิจารณญาณของตนเอง ไม่ตกหลุมพรางเจ้า”
“ลองว่ามา ข้าฆ่าคนผิดตรงไหน หรือว่าคัมภีร์ดอกทานตะวันนี่ยังมีคนอื่นทำขึ้นมา?”
เกาหยางได้ยิน รีบเอ่ยต่อ “ท่านเจ้าลัทธิ พูดถูกต้องแล้ว คัมภีร์ดอกทานตะวันนี่ไม่ใช่ฝีมือข้าจริง ๆ!”