แคว้นฉู่
ราชวัง
"อะไรนะ!"
"ราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนแตกคอกับจักรพรรดิหญิงแล้ว เรื่องนี้จริงเท็จเพียงใด?"
จักรพรรดิฉู่สวมฉลองพระองค์มังกร เมื่อทรงได้ยินข่าว พระพักตร์เปี่ยมไปด้วยความตกตะลึงยิ่ง
"ฝ่าบาท เรื่องนี้ผ่านการยืนยันจากหลายฝ่าย ผู้สอดแนมของเราไป่ได้พักอยู่เพิ่มอีกหลายวัน ตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยืนยันแล้ว... ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ!"
ผู้สอดแนมแห่งแคว้นฉู่คุกเข่าลง เสียงเอ่ยขึ้น
"โครก!"
จักรพรรดิฉู่ทรงได้ยินดังนั้น ใกล้จะพ่นโลหิตออกมา
เพิ่งผ่านไปได้เท่าไร เกาหยางก็ลาออกจากตำแหน่งแล้ว?
ต้องรู้ว่าเมื่อก่อน เกาหยางยังข่มขู่ว่า หากไม่ปล่อยฉู่ชิงหลวนกลับแคว้นเฉียน จะทำให้แม่น้ำสามพันลี้ของแคว้นฉู่ ปลาท้องดำ ข้าวตายหมด!
เพราะคำข่มขู่นี้ และอำนาจบารมีของเกาหยางในมหาจักรวรรดิเฉียน อีกทั้งจวินจวินเป็นหญิงสาว และแก้วชิ้นใหญ่หนึ่งชิ้น เขาจึงยอมปล่อยคน!
ในการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ อำนาจล้นฟ้าและวิธีการโหดเหี้ยมของเกาหยางมีน้ำหนักมหาศาล!
แต่ผลลัพธ์ เพิ่งผ่านไปได้เท่าไร เกาหยางก็ลาออกเฉยๆ?
"เด็กชาติชั่ว!"
"เจ้าเล่ห์ดั่งสุนัขจิ้งจอก!"
"ไร้ยางอายยิ่ง!"
"การลาออกของเขาครั้งนี้ เห็นชัดว่ามีแผนการมานาน!"
จักรพรรดิฉู่ทรงกัดพระเขี้ยวจนเจ็บ พระพิโรธส่งเสียงดังยิ่งขึ้น
โชคดีที่มีแก้วที่ค่ากว่าหมื่นฟ้า ไม่มีสองในโลก มิเช่นนั้นคงขาดทุนมหาศาล!
แต่ในพระทัย ก็เต็มไปด้วยความสงสัยไร้สิ้นสุด
อยู่ดีๆ ก็ลาออกได้อย่างไร?
"รายงาน!"
"กราบทูลฝ่าบาท พระหัตถเลขาของจักรพรรดิเยี่ยน!"
ยามนี้
นอกพระตำหนัก เสียงทหารองครักษ์ดังขึ้น
"พระหัตถเลขาของจักรพรรดิเยี่ยน?"
จักรพรรดิฉู่ทรงขมวดพระขนง แต่ยังตรัสว่า "ส่งขึ้นมา!"
ไม่นาน จักรพรรดิฉู่ทรงกวาดสายตามองจดหมายฉบับนี้ พระพักตร์เปลี่ยนไปแล้วเปลี่ยนอีก
อัครเสนาบดีฉู่เกิดความอยากรู้ จึงเอ่ยถาม "ฝ่าบาท จักรพรรดิเยี่ยนมีเรื่องอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?"