เหอลี่ฉารู้สึกโศกเศร้าเจ็บปวดในใจ จ้องมองท้องฟ้าสีครามเบื้องบน ลมหนาวพัดโชย ระบายความโกรธแค้นออกมาเป็นเสียงคำรามเป็นชุดๆ
เกาหยางลงมือแล้ว ดั่งที่เขาปรารถนา แต่ราคาที่ต้องจ่าย... กลับหนักหนาเกินกว่าที่ชนเผ่าซงหนูทั้งเผ่าจะแบกรับไหว!
ขั้นต่อไป คงเป็นชี้ดาบตรงไปยังราชสำนักใหญ่ ล้มล้างชนเผ่าซงหนูทั้งเผ่าให้สิ้นซาก!
ยามนี้ เหอลี่ฉาเสียใจภายหลังจนลำไส้กลายเป็นสีเขียว
อีกด้านหนึ่ง
เหล่าชนซงหนูเงียบงันเป็นอันมาก แม้แต่บาเท่อร์ก็พากันจมดิ่งสู่ความเงียบ สิ้นหวังไม่น้อย
อดีตที่ผ่านมา ชนซงหนูคือจอมอหังการแห่งทุ่งหญ้า ราชสำนักเฉียนรุก พวกเขาก็ถอย พื้นที่ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลเช่นนี้ กองทัพใหญ่ของเจ้าแม้แต่จะหาร่องรอยของพวกเขายังหาไม่พบ แล้วจะโจมตีพวกเขาได้อย่างไร?
แค่เสบียงและสัมภาระของกองทัพใหญ่ก็เพียงพอจะลากเจ้าให้ตายได้!
แต่บังเอิญไปเจอเกาหยางผู้แปลกประหลาดคนนี้ ใช้คนป่าเถื่อนปราบคนป่าเถื่อน ใช้เงินทองจำนวนมหาศาลจ้างแม่ทัพซงหนูที่ยอมสวามิภักดิ์มาสู้กับซงหนู คิดค้นยุทธวิธีสายฟ้าแลบ ไม่ต้องมีสัมภาระ อ้อมโจมตีกว้างไกล โจมตีจุดสำคัญอย่างแม่นยำ!
กองทัพเทพเจ้าที่ครั้งหนึ่งเคยร่ายรำอยู่บนทุ่งหญ้า สร้างความหวาดกลัวให้ราชสำนักเฉียนจนขวัญหนีดีฝ่อ บัดนี้... กลับถูกเพียงพลังของคนเพียงคนเดียว ตีจนเงยหน้าไม่ขึ้น!
ยามนี้
"รายงาน!"
"ท่านมหาข่าน จดหมายฉบับเขียนด้วยพระหัตถ์ของจักรพรรดิเยี่ยน!"
ทหารซงหนูคนหนึ่งวิ่งเข้ามา ยื่นจดหมายฉบับหนึ่ง พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น
เหอลี่ฉามีแววโกรธเคืองจับตาอยู่ในหางตา
"ชนเผ่าเทพเจ้าของข้ายังน่าเวทนาเพียงนี้ ยังจะคิดใช้ชนเผ่าของข้ายังเป็นทหารก้าวหน้าในสนามรบอีกหรือ?"
"ทหารนี้ใครอยากออกก็ออกไป ชนเผ่าเทพเจ้าของข้าไม่เข้าร่วมด้วยแล้ว อีกเดี๋ยวไปก่อเรื่องให้ราชันย์แห่งความตายแห่งราชสำนักเฉียนเข้า เผ่าต้องถูกกวาดล้างจนสิ้นซากแน่!"