ไม่นานนัก เกาหยางก็พาฉู่ชิงหลวน ซ่างกวันวานเอ๋อร์ และลวี่โหย่วหรง เข้ามานั่งประจำที่ของตน
เกาฉางเหวินคนสุดท้ายเดินส่ายหน้าเข้ามาในห้อง มือยังถือไหสุราองุ่นซีอวี้มาด้วย แก้มแดงระเรื่อเล็กน้อยจากฤทธิ์สุรา
"พี่ใหญ่! นี่ข้าพยายามหามาจากคณะพ่อค้าซีอวี้โดยเฉพาะ เขาว่ากันว่าเป็น 'ของล้ำค่าแห่งต้าหย่วน' ไหหนึ่งราคาห้าสิบตำลึง พอดีเลยนำมาร่วมดื่ม!"
เกาฉางเหวินวางไหสุราลงบนโต๊ะ แล้วตบปากไหอย่างภาคภูมิใจ
"ห้าสิบเหรียญ?" เกาเฟิงเปลือกตากระตุกวูบ แทบจะหักตะเกียบขาด "ไอ้ลูกผู้ถือสาเลียดเงินเช่นเจ้านี่ ห้าสิบเหรียญเจ้าก็ยังกล้าซื้อ เชื่อหรือไม่ว่าพ่อจะตีให้ตายคามือ?!"
"โอ๊ยพ่อ ปีใหม่ทั้งปี ใช้เงินสักหน่อยมันเป็นไรไปล่ะ?"
เกาฉางเหวินยิ้มแฉ่งรินสุราถวายเกาเฟิงหนึ่งจอก "พ่อลองชิมดูสิ สุรานี่หวานกว่าสุราเข้มข้นของมหาจักรวรรดิเฉียนเรามากนัก"
เกาเฟิงจิบอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย ลิ้มรสอยู่ครู่ แล้วดวงตาเบิกบานขึ้นทันที "โฮ? สุรานี่น่าสนใจจริงๆ นะ"
ว่าแล้ว
เกาเฟิงก็ยกจอกลงคออีกอึกใหญ่ จนหลี่ซื่อเตะเข้าขาอย่างแรงใต้โต๊ะ
"ปีใหม่ทั้งปี ดื่มน้อยๆ ลงบ้าง! เมื่อไม่นานมานี้เอวเจ็บก็ยังไม่รู้ตัวหรือไง?"
"ปีใหม่มีความสุขทั้งปี จิบสักสองสามจอกก็ไม่เป็นไร" เกาเฟิงตอบกลับไปด้วยสีหน้าอับอาย
"โฮ?"
หลี่ซื่อส่งสายตาแหลมคมมองมา
เกาเฟิงรีบวางจอกสุราลงอย่างรู้สึกผิด แล้วหันไปโกรธเกรี้ยวใส่เกาฉางเหวินแทน "ไอ้เด็กเวร สุราเน่าอะไรของเจ้ากล้าขอเงินถึงห้าสิบตำลึง? เดือนหน้าเงินค่าขนมห้ามขออีก"
"ข้าเห็นหน้าเจ้าไอ้ของไม่เอาไร้ความสามารถนี่เมื่อไร ใจก็ร้อนใจเมื่อนั้น!"
เกาฉางเหวิน: "?"
เขามึนงงไปทั้งคน
คนทั้งโต๊ะหัวเราะครืนกันทั่วห้อง
อาหารมื้อส่งท้ายปีเก่าในห้องรับแขกยืดเยื้อยาวนานเกินหนึ่งชั่วยาม ตลอดโต๊ะจอกแก้วเคล้าคลึงกัน เสียงหัวเราะไม่ขาดสาย