"เทพฉางเซิง!"
"หากฟ้าประทานโอกาสให้เปิ่นหวังอีกครา เปิ่นหวังจะไม่ประมาทอีก จะไม่ลดหย่อนความระแวดระวังเป็นอันขาด เปิ่นหวังจะนำกองกำลังหัวกะทิใต้บัญชา ให้ทุ่งหญ้ากว้างอันอุดมนี้ กลายเป็นแดนฝังกระดูกของราชันย์แห่งความตายนั่น!"
นครอ๋องหลังยา
ยามราตรี
อ๋องหลังยาเงยหน้ามองดาวเต็มฟ้า ลำคอส่งเสียงคำรามราวราชสีห์ที่เก็บกด
โดยเฉพาะเมื่อหันกลับมา หรูนครอ๋องหลังยาอันโอ่อ่ายิ่งใหญ่ ที่เหล่าผู้คนทั่วหล้าต่างหมายปองในอดีต ใจพลันเต้นระทึกคล้ายมิอาจหายใจ
เจ็บ!เจ็บแสนสาหัส!
อ๋องหลังยากุมทรวง มองนครอ๋องหลังยาซึ่งเพิ่งฟื้นคืนมาได้สามส่วน ต้องสิ้นเปลืองแรงมหาศาลและระดมชาวเฉียงหนูแห่งแม่น้ำอีกครา ดวงตาเผยแววปวดร้าว
มานี้ยามราตรีล้วนยากหลับใหล ห้วงจิตมักหวนไปสู่ค่ำคืนนั้น กองกำลังหัวกะทิแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนเยี่ยงทัพเทวะ บุกตะลุยเข้าสู่นครอ๋องหลังยา
ศึกนั้น ไพร่พลใต้บัญชาเสียหายหนักหน่วง อำนาจก็ถดถอยตาม
หากฉางเซิงเมตตายังหลงเหลือ จะประทานโอกาสล้างแค้นอีกครั้งหรือไม่?
"โอ้!"
"ที่สุดแล้วก็เป็นเพียงความคิดคำนึง ราชันย์แห่งความตายนั่นขึ้นชื่อว่าเกรงตาย พลาดท่าเมื่อคราก่อน เกรงว่าชาตินี้คงไม่นำทัพออกมาอีก"
"แค้นนี้...ชาตินี้คงหมดสิ้นหวัง!"
อ๋องหลังยายกสุราเข้มข้นขึ้นหนึ่งไห กรอกลงคออึกครึกโครก ก่อนซวนเซกลับเข้าเต็นท์อ๋อง
น้ำสุรารสปร่าไหลรินลงลำคอ พัดพาเอาแรงแค้นที่ไร้ทางระบายไปด้วย
อ๋องหลังยาจิบสุราคำโตอีกครั้ง ละสายตาไปยังมุมหนึ่งในเต็นท์อ๋อง
หญิงงามแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนนางหนึ่ง สวมกระโปรงยาวเนื้อแพรบาง รูปร่างอรชร กำลังหดตัวแนบมุมเต็นท์ ดวงตาที่มองมายังอ๋องหลังยาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
อ๋องหลังยาทอดสายตาลงมาจากที่สูง มองหญิงนางนั้น ดวงตาฉายแวบแห่งความเหี้ยมโหดถึงขีดสุด