วันรุ่งขึ้น
แสงอรุณแรกส่องประกาย ทองคำโปรยทั่วพิภพ เป็นวันที่ฟ้าใสยิ่ง
เกาหยางตื่นแต่เช้า อาบน้ำล้างหน้าและกินอาหารเช้าแล้ว ก็ตะโกนว่า "เฉินเซิ่ง อู๋ก่วง ตามข้าออกไป"
"วันนี้พาทหารคุ้มกันไปเพิ่มอีกหน่อย"
"ขอรับ!"
เฉินเซิ่งตอบรับเสียงหนักแน่น
"สามีวันนี้ตื่นเช้าเสียเหลือเกิน"
ขณะนั้น ฉู่ชิงหลวนสวมชุดยาวสีฟ้าอมเขียวเดินเข้ามา ใบหน้าสะสวย ดวงตาดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง เมื่อมองมายังเกาหยางก็แฝงความอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง
เกาหยางกวาดตามองฉู่ชิงหลวน ยิ้มแล้วพูดว่า "ชิงหลวนเจ้าคงไม่รู้ การตกปลานี่เป็นสิ่งที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของบุรุษ ข้าจะไม่ใส่ใจได้อย่างไร?"
"เช่นนั้นวันนี้ข้าจะไปกับสามีด้วย พอดีออกไปสูดอากาศสดชื่น" ฉู่ชิงหลวนยิ้มพูด
เกาหยางได้ฟัง คิ้วกระตุกขึ้น
เขารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีโดยไม่มีเหตุผล
แต่สีหน้าเขายังคงนิ่งเฉย พูดว่า "ภรรยาเช่นข้าย่อมอยากได้ยิ่ง"
ไม่นาน
รถม้าเตรียมพร้อม ค่อยๆ ออกจากจวนติ้งกั๋วกง มุ่งหน้าไปยังถนนที่ตั้งของสำนักแก้ทุกข์
ภายในรถม้า
ฉู่ชิงหลวนนั่งอยู่ข้างเกาหยาง ครุ่นคิดแล้วพูดว่า "สามี ข้าคิดทั้งคืนเมื่อวาน แผนใช้คนอื่นฆ่าคนของท่านแม้จะแยบยล แต่ใจคนคาดเดายาก คนทั้งโลกที่แสวงหาเงินและชื่อเสียงมีมากมาย แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะกล้าเสี่ยงเกินตัว"
"หากพวกเขารู้ว่าคำแนะนำที่ขอไปนั้นเป็นแผนพิษลดอำนาจอ๋องที่สั่นคลอนผลประโยชน์ของวงศ์ตระกูลทั้งหมด พวกเขาหากถอยหนีกลางคัน หรือแม้แต่หันกลับมาเล่นงานเรา เช่นนั้นไม่เท่ากับตีหญ้าให้งูตื่น เปิดเผยเจตนาของสามีหรือ?"