ด่านเยี่ยนเหมิน
ภายในจวน
“ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา วันนี้เราจะไปไหนกันหรือ?” หลี่เฉิงเย่เห็นเกาหยางถือพัดเตรียมออกไป จึงเอ่ยถาม
เกาหยางแสดงสีหน้าประหลาดใจ “ท่านหลี่ วันนี้ว่างเว้นกิจธุระ ย่อมต้องไปสำนักคณิกาชมระบำต่อเช่นเคย”
“วันดี ๆ เช่นนี้ หากไม่ไปสำนักคณิกา ดื่มด่ำระบำรำฟ้อน กล่อมเกลาจิตใจ มิเป็นการปล่อยเวลาให้สูญเปล่าไปหรือ?”
หลี่เฉิงเย่ได้ฟัง ร่างกำยำสะท้าน
เขารีบโบกมือ “ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา มิอาจไปต่อได้แล้ว ทนไม่ไหวแล้ว แท้จริงทนไม่ไหวแล้ว”
“ก็แค่นี้ มิมีทางทนต่อไปได้อีก?”
“ดูระบำแค่เนตรก็มิอาจทานทนได้แล้วหรือ?” เกาหยางประหลาดใจยิ่ง กวาดสายตาสำรวจทั่วร่างหลี่เฉิงเย่
“ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา หาใช่เนตรไม่ไหว หากแต่บั้นเอวข้าน้อยเริ่มทานทนมิไหว”
หลี่เฉิงเย่กุมบั้นเอวด้วยมือข้างหนึ่ง พลางเอ่ยต่อเกาหยางด้วยสีหน้าขมขื่น
ในชั่วพริบตา
เกาหยางมองหลี่เฉิงเย่ด้วยความตกตะลึง กระดกนิ้วชี้ไปทางเขา “ท่านเจ้าเมืองหลี่ นี่มัน…”
“ท่านมิใช่บอกว่า สาวงามจากซีอวี้ ดูแล้วงามเสียน่าลิ้มลอง แต่ครั้นได้ลิ้มรสกลับธรรมดา ควรค่าแก่การชมแต่ไกล หาอาจสัมผัสใกล้ชิดได้ใย?”
เกาหยางมีสีหน้าสะเทือนใจยิ่ง
หลี่เฉิงเย่บึ้งหน้าเข้มงวดด้วยความอาย หลบสายตา กระแอมสองที “ท่านเกา มีสิ่งหนึ่งที่ผู้อาวุโสลืมกล่าว คือบางครั้งผู้อาวุโสก็ชอบกล่าวมุสาเล็กน้อย”
เกาหยาง “…”
เฉินเซิ่ง “…”
“วันหน้า วันหน้าข้าจักไปเป็นเพื่อนเสนาบดีเกาแน่!” หลี่เฉิงเย่สัญญาเสียงแข็ง
“อีกประการ ท่านอัครมหาเสนาบดีเกามีเรื่องให้ข้าน้อยจัดการมิใช่หรือ? คำบัญชาของท่านอัครมหาเสนาบดี ข้าน้อยย่อมต้องทุ่มเทกำลังความสามารถเต็มที่ ทำสุดกำลัง”