ปัง!!
บรรดาขุนนางในมหาศาลาต่างสะดุ้งตื่นพร้อมกัน
แค่สองคำว่า "ประกาศผล" ก็เหมือนแม้แต่ดวงอาทิตย์นอกโถงข้างยังสั่นไหวตามไปด้วย
เกาหยางหันไปมองอู่จ้าว แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ฝ่าบาท ครั้งนี้พรุ่งนี้กำลังจะประกาศผล อีกเรื่องหนึ่งก็ถึงเวลาที่จะปิดฉากแล้ว"
ดวงตาของอู่จ้าวขยับเล็กน้อย ชั่วขณะนั้นนางก็รับรู้ได้ทันทีว่าเกาหยางหมายถึงเรื่องใด
"ที่อ้ายชิงเกาพูดถึง คือคดีซื้อข้อสอบหรือไม่"
เกาหยางพยักหน้า "กระมลใช่แล้ว!"
"คนพวกนี้...ก็ถึงเวลาที่ต้องจับแล้ว!"
นิ้วเรียวยาวคู่หนึ่งของนางเคาะเบา ๆ ลงบนที่พิงพาข้างบัลลังก์มังกรอย่างช้า ๆ ทั้งช้าและเป็นจังหวะ
นางขมวดคิ้วถามว่า "แล้วตามความเห็นของอ้ายชิงเกา คนพวกนี้ควรจัดการอย่างไร"
"ส่งเข้าคุกสวรรค์หรือ?"
"หรือจะปล่อยพวกหนึ่ง ฆ่าอีกพวกหนึ่ง เพื่อเป็นเยี่ยงอย่างมิให้ผู้ใดลอกเลียน?"
เมื่อได้ยินดังนั้น เกาหยางก็ส่ายหัวทันที
"ฝ่าบาท ครั้งนี้ไม่จำเป็นเลย"
เหล่าขุนนางต่างอึ้งค้างไปทันที
ไม่จำเป็น?
ซื้อข้อสอบทุจริตนี่เป็นคดีใหญ่แห่งการสอบขุนนาง
เกาหยางกลับบอกว่าไม่จำเป็น?
เกาหยางแสดงท่าทีเฉื่อยชา ๆ เอ่ยว่า "ฆ่าพวกเขาแล้วได้อะไร?"
"ฆ่าไปก็เพียงศีรษะร่วงลงพื้น ระบายความโกรธในใจเท่านั้น"
"ส่งเข้าคุกสวรรค์ยิ่งขาดทุนใหญ่ ราชสำนักยังต้องจัดข้าวปลาให้"
"มองอย่างไรก็เป็นการค้าที่ขาดทุนทั้งนั้น!"
อู่จ้าว "..."
หวงหง "..."
เจิ้งเสวียนหลิง "..."
มุมความคิดแบบนี้ พวกเขาไม่คิดถึงมาก่อนเป็นแน่แท้
เกาหยางยังคงพูดต่อว่า "กระมลเห็นว่าฝ่าบาทอาจทรงออกพระราชโองการ ผู้ใดซื้อข้อสอบ ให้ถอดสิทธิ์การเข้าสอบครั้งนี้ออกทั้งสิ้น ห้ามเข้าสู่สนามสอบเป็นเวลาสามครั้ง"
"ผู้ที่เกี่ยวข้องหนักหน่วง ห้ามเข้าสอบขุนนางตลอดชีวิต"
"ส่วนตัวคนนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องส่งเข้าคุกสวรรค์ เพียงให้จ่ายเงินค้ำประกันต่างกันตามฐานะทรัพย์สินและความลึกซึ้งของการเกี่ยวข้อง"