หูซานเหนียงกลอกดวงตาคมกริบอย่างมีเลศนัย มองไปยังใบหน้าที่สวมหน้ากากของเกาหยาง แล้วเอ่ยขึ้น
“คุณชายช่างมีบารมีนัก กล้าท้าทายแต้มตอง ซึ่งร้อยตายังหาดูได้ยากยิ่งนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าคุณชายทายแต้มเฉพาะอีกต่างหาก!”
“หากทายถูก ทางร้านชิงหยุนฟางของข้าก็ต้องชดใช้ถึงหนึ่งแสนแปดหมื่นตำลึง นับเป็นเงินก้อนโตที่ทำให้ทั่วเมืองฉางอันต้องตะลึง!”
“แต่โอกาสนี้…ต่ำเกินไป ยิ่งเสี่ยงมหาศาล คุณชายรองเกา ท่าน…ไม่คิดทบทวนอีกสักหน่อยหรือ?”
หูซานเหนียงเอ่ยพลางยิ้ม ดวงตาอันเย้ายวนจับจ้องไปที่เกาฉางเหวินและเกาหยางที่อยู่ด้านหลัง ริมฝีปากแดงสดขยับพูดจา ช่างน่าหลงใหลยิ่งนัก
ใต้ถ้วยทอยนี้ ต้องเป็นแต้มตองอย่างแน่นอน
แต่นางมิได้หวาดหวั่นแม้แต่น้อย เพราะนางฝึกฝนกลอุบายการพนันมาตั้งแต่เด็ก สืบทอดวิชาจากยาจกผีมือที่โด่งดังไปทั่วยุทธภพ สองมือนี้อ่อนนุ่มตั้งแต่เด็ก ยี่สิบปีมานี้ยังคงแช่ด้วยสมุนไพรล้ำค่าต่าง ๆ นานา
และสิ่งที่ได้รับตอบแทน ก็คือพลังควบคุมที่น่าตกใจของสองมือนี้!
อย่าว่าแต่สิ่งของเล็กน้อยแม้แต่เส้นผมเส้นเดียว นางก็สามารถเปลี่ยนแต้มลูกเต๋าได้อย่างแนบเนียนไร้ร่องรอยในจังหวะที่เปิดถ้วย!
นี่คือความมั่นใจอันยิ่งใหญ่ที่สุดของนาง!
มิเช่นนั้น นางจะกล้ารู้อยู่แก่ใจว่าเกาฉางเหวินพามือสังหารระดับสูงมา แล้วยังกล้าเสี่ยงพนันกับเขาอีกหรือ?
ชั้นสอง
จี้ปังเที่ยมองผ่านหน้าต่างลงไปเบื้องล่าง มุมปากยกยิ้มเย็นชา
ฝีมือของหูซานเหนียงนั้น เขารู้ดีอย่างถ่องแท้ เรียกได้ว่าเล่นการพนันเก่งกาจไร้คู่แข่งทั่วฉางอัน เกาฉางเหวินผู้นี้…จบเห่แน่!
“คิดอะไรนักหนา!”
เกาฉางเหวินทนไม่ไหวแล้ว ฟาดโต๊ะอย่างร้อนรนตะโกน “อย่ามัวร่ำรำไรอยู่ที่นี่ เปิดถ้วยเร็วเข้า!”