สี่! สี่! สี่!
สามสี่ แต้มตอง!
ตูม!
หลังความเงียบงันชั่วขณะ บ้านพักชิงหยุนทั้งหลังก็ปะทุราวกับหม้อน้ำมันเดือดพล่าน!
"โอ๊ยแม่เจ้า จริง...จริงๆ สามสี่!"
"หนึ่งต่อสิบ อย่างนี้ก็แปลว่าเป็นเงินหนึ่งแสนแปดหมื่นตำลึงหรือ!"
"สุดยอด คนใส่หน้ากากนี่เป็นเทพพนันจุติลงมาจริงๆ ด้วย!"
"เสียดายนักที่ไม่ได้ตามลงเดิมพันให้มากกว่านี้ คราวนี้ขาดทุนยับเลย!"
เกาฉางเหวินตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เลือดแห่งความยินดีจะพลุ่งพล่านขึ้นสู่กระหม่อม!
"ฮ่าฮ่าฮ่า ชนะแล้ว!"
"หนึ่งแสนแปดหมื่นตำลึงนะ!"
ส่วนชายหนุ่มนามจ้าวหมิง ในชั่วพริบตาที่ผลปรากฏ ราวกับถูกดูดพลังทั้งหมดทิ้งไป เข่าอ่อนยวบ ทรุดตัวลงคุกเข่าเสียงดังปัง!
เขาไม่ได้โห่ร้องอย่างเกาฉางเหวิน หากแต่น้ำตาเอ่อไหลทะลักราวเขื่อนพัง!
สำเร็จ!
เขาวางเดิมพันได้ถูกต้อง!
จ้าวหมิงหันไปทางเกาหยางและเกาฉางเหวิน โขกศีรษะดังๆ พลางร้องว่า "ท่านผู้มีพระคุณ จ้าวหมิงขอคารวะท่าน ข้า...บ้านเก่าของสกุลจ้าว...รักษาไว้ได้แล้ว ภรรยาของข้าก็มีทางรอดแล้ว!"
ฝ่ายอ๋องปาโป๋หน้ากลายเป็นสีเขียวคล้ำ
จ้าวหมิงมีทางรอดแล้ว แต่เขาล่ะไม่จบเหรอ?
แต้มตองนี้ก็ถือว่าเขาทอดออกมา
ถ้าหูซานเหนียงรู้เข้า คงไม่ฆ่าเขาทั้งเป็นเชียวหรือ!
เขาหันไปมองหูซานเหนียงอย่างหวาดระแวง เห็นเพียงใบหน้าอันงดงามยวนใจของนางพลันเปลี่ยนเป็นหมองหม่นจนดูไม่น่ามองอย่างยิ่ง
ดวงตาหงส์คู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความไม่อยากเชื่อ