แคว้นเยี่ยน
พระราชวังหลวง
บนหอสำรวจดารา ลมราตรีพัดเย็นยะเยือก
เยี่ยนอู๋ซวงประสานมือไว้เบื้องหลัง ยืนตรงหน้าราวลูกกรง ฉลองพระองค์มังกรสีดำมืดถูกลมปลิวสยายไปทั่ว พระองค์ทอดพระเนตรไปยังทิศใต้ ดวงพระเนตรลึกล้ำราวกับสะท้อนดวงดาวระยิบระยับเต็มฟ้า
เบื้องหลัง เฉินผิงในชุดชางสีฟ้าน้ำเงินยืนนิ่งอย่างเงียบสงบ
“ท่านครู คิดถึงกำหนดเวลาแล้ว อิงอู่น่าจะส่งหนังสือลับจากภาคตะวันตกใต้กลับมาถึงแล้ว บัดนี้สถานการณ์ทางตะวันตกใต้ของมหาจักรวรรดิเฉียนเป็นเช่นใด”
เยี่ยนอู๋ซวงไม่หันกลับมา น้ำเสียงล่องลอยไปกับลมราตรี
เฉินผิงค้อมกายเล็กน้อย “ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่ง หนังสือลับของอิงอู่เพิ่งถึงไม่นาน กระหม่อมกำลังตั้งใจจะถวายรายงานต่อฝ่าบาทพอดี”
“สถานการณ์ทางตะวันตกใต้มีบางประการที่เกินการคาดคะเนของกระหม่อม”
“โอ๊ะ?”
“เกินคาดคะเนของท่านครูงั้นหรือ?”
เยี่ยนอู๋ซวงหันกลับมาด้วยความสนพระทัย
“ครั้งนี้อู่จ้าวทรงพิโรธ ท่าทีแน่วแน่แข็งกร้าวนัก ไม่ทรงยอมก้มหัว ตามข่าวของอิงอู่ อู่จ้าวทรงส่งหวังเซียวออกไปยังตะวันตกใต้เพื่อปราบกบฏ”
เยี่ยนอู๋ซวงขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยถามขึ้น
“หวังเซียว?”
“บุตรชายของหวังจงนั่นหรือ?”
“ใช่แล้ว” เฉินผิงพยักหน้า “บุคคลผู้นี้เคยตามเกาหยางไปในศึกเหอซีและศึกม่วนเป่ย สร้างความดีความชอบยิ่งใหญ่ไว้นับประสาอะไร บัดนี้อู่จ้าวทรงแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพปราบกบฏแห่งตะวันตกใต้ มีอำนาจเบ็ดเสร็จในกิจการปราบกบฏทั้งปวง”
คิ้วของเยี่ยนอู๋ซวงขมวดมุ่งยิ่งขึ้น
“แต่หวังจงเฒ่าผู้นั้น มิใช่มีเรื่องขัดแย้งกับเกาหยางมาตลอดหรือไฉน? เขาคือแม่ทัพใหญ่ทหารม้าไก่แห่งมหาจักรวรรดิเฉียนในยุคก่อน ถูกราชันย์แห่งความตายผู้นั้นหลอกให้กินตั๊กแตน ภายหลังยังถูกเกาหยางเอ่ยปากซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะ ‘เลียหลุมส้วมทั่วฉางอัน’ กลายเป็นที่หัวเราะเยาะของขุนนางทั้งราชสำนัก”
“ตามเหตุผลแล้ว ทั้งสองควรเป็นศัตรูกันถึงตายไม่ร่วมฟ้าไม่ร่วมดินจะถูก”
เฉินผิงเงียบงันชั่วครู่
ข้อนี้ กระทั่งบัดนี้เขาก็ยังคิดไม่ตก
หวังเซียวควรจะฝันก็อยากสังหารราชันย์แห่งความตายให้ได้ ทว่ากลับลงเอยที่ตามเกาหยางออกศึกเหอซี ยังสร้างความดีความชอบครั้งแล้วครั้งเล่า ได้รับการสถาปนาเป็นโหว