ช่วงเวลาเดียวกัน
นอกกำแพงเมืองชั้นนอกของฉางอัน มีตึกถาวรหลังหนึ่งที่ไม่มีใครเลยสังเกตเห็น ประตูใหญ่ปิดสนิท
ภายในลานบ้าน ชายหนุ่มหลายคนกำลังล้อมโต๊ะกัน กินเนื้ออ้าปากกว้าง ดื่มสุราชามใหญ่
บนโต๊ะมีหม้อเนื้อตุ๋นวางอยู่ มันวาวเยิ้ม กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย
จอมพวกผู้นำมีรอยแผลเป็นจากดาบบนใบหน้า พาดเฉียงจากคิ้วซ้ายลงถึงแก้มขวา น่าขนลุกน่าสะพรึง
เขามือหนึ่งคว้ากระดูกยึดไว้ แทะจนปากเลอะเยิ้มไปด้วยน้ำมัน อีกมือถือชามสุรา ยกลงคอเกลือกกลั้วไม่หยุด
"ชื่นใจจริง!"
รอยแผลเป็นโยนกระดูกลงบนโต๊ะ ปาดปากแล้วหัวเราะว่า "สินค้าชุดนี้ฝีมือดีนัก ดูทีไรก็น่าสมเพชจนใจหาย พรุ่งนี้พาออกไปขอทาน วันหนึ่งก็มีรายได้อีกไม่กี่เหรียญเงิน"
ชายผอมบางข้าง ๆ หัวเราะคิกคัก คีบเนื้อชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก "พี่ใหญ่ คราวนี้มีตัวที่ฝีมือดีอยู่ไม่กี่ตัว พอส่งไปถึงแดนเจียงหนาน ขายราคาสูงแน่"
รอยแผลเป็นชำเลืองมองเขา "ตัวที่สภาพดีเก็บไว้ เลี้ยงไว้อีกไม่กี่วัน พออ้วนสมบูรณ์ค่อยส่ง"
"รับทราบ!"
ที่มุมห้อง เด็ก ๆ หลายคนกอดตัวหดหู่อยู่ด้วยกัน
เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเหลืองซีดร่างผอมโซ บางคนขาดนิ้ว บางคนขาพิการ บางคนใบหน้ามีรอยไหม้เป็นแผลเป็น